Bloemen

20190221_182400 (1)

Beste Lezer, enkele jaren al heb ik de gewoonte om tijdens de middagpauze even mijn echtgenote te bellen. Dit is zo gegroeid dat het  een automatisme is geworden.

Gewoonlijk gaan onze gesprekken over gewone dingen. – Of ze goed geslapen heeft, vraag ik haar dan waarna ze naar goede gewoonte “zo zo ” antwoordt. Of er iets speciaals was met de ochtendpost vraag ik haar dan ook nog, louter om mijn nieuwsgierigheid te sussen. Gevolgd door nog een aantal andere triviale vragen. En gewoonlijk vraagt zij dan of mijn boterhammetjes, die ze de avond ervoor liefelijk bereid heeft, gesmaakt hebben. Waarop ik op mijn beurt uiteraard een bevestigend antwoord geef. Dit zijn zo de dagelijkse wederkerende middagconversaties tussen de echtgenote en mezelf. Niets speciaals dus.

Verleden donderdag liep het echter anders. Toen ik haar opbelde wenste ze me, alvorens ik iets kon zeggen, hartelijk proficiat. Opslag voelde ik mijn hart in mijn keel bonzen. Koortsachtig begon ik in mijn hoofd alle mogelijke scenario’s te overlopen, terwijl het zweet in mijn handpalmen kwam te staan. Niemand van de kinderen had een naderende geboorte aangekondigd in de eerstvolgende maanden. Dus daarop konden de gelukwensen niet alluderen. Promotie of loonopslag buiten mijn medeweten lag  ook  niet direct voor de hand. Een gewonnen Lotto zou ze wel anders aangebracht hebben. En de Nobelprijs voor letterkunde lag bij mijn weten ook nog niet direct in het verschiet.

Ik voelde hoe ik kostbare tijd dreigde te verliezen in het raden naar… . Dus antwoordde ik heel vrijpostig;  “allee voor u ook hé..”. Doch beste lezer, de aarzeling in mijn stem, hoe licht ook, verraadde mijn onwetendheid. Er klonk in elk geval tussen de achterdocht door een zekere vorm van triomf in de hare. -Hij weet het niet, hoorde ik haar denken. “We zijn vandaag 22 jaar gehuwd” zei ze me. Ik opperde nog dat ik dat ook wel wist maar dat ik haar op het ontiegelijk vroege uur deze ochtend niet wilde wekken en dat ik het als een verrassing wilde houden. Ik wist echter dat dit niet heel overtuigend over kwam.

Het lijkt de meeste mannen wel eens te overkomen, het vergeten van de huwelijks datum. Voor ons, mannen is dat een normale zaak. Contract getekend, punt daar hoeven we niet meer op terug te komen. Voor de echtgenote is het blijkbaar belangrijk deze gebeurtenis jaarlijks te herdenken, zoals de ondertekening van de wapenstilstand jaarlijks gevierd wordt. Een subtiele verwijzing naar hetgeen we jaren geleden beloofd hebben. Juist maar om ons er nog eens even aan te herinneren.

Ik ben die avond toch maar langs de bloemenwinkel gereden en heb een boeketje voor haar meegenomen.

Tot de volgende………………..

Een gedachte over “Bloemen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s