De Hoefslag

De Hoefslag

“Manege De Hoefslag”, stond er op het door een auto verminkte bord. Het bord verwees naar een manege gelegen ergens halverwege  Lier en Boechout.

U heeft geluk trouwe miniatuurtjes lezer dat ik, dankzij eerdere ervaringen u kan vertellen wat “de hoefslag” is. Ik wil niet pedant overkomen, maar de hoefslag is het uitgesleten pad rondom de ovale oefenpiste van een manege. Uitgesleten door de hoeven van de paarden die in die piste eindeloos rondjes draaien om beginnende ruiters op te leiden. Voilà, ik ben blij dat u dat nu ook weet. Het kan u nog van pas komen. Als kritische lezer brandt u nu natuurlijk de vraag op de lippen, hoe weet jij dat?

Wel, ergens tijdens mijn adolescente jaren leerde ik een meisje kennen dat aan paardrijden deed. Toen ze me vroeg of ik mee wilde gaan naar de manege zei ik natuurlijk ja. Hoewel ik nooit op een paard had gezeten, behalve op de Brabander van boer Roger tijdens het ploegen, zou  het mijn zaak kunnen dienen. Dit varkentje zou ik snel wel even wassen, dacht ik.  Na een half uurtje rondjes draaien op de hoefslag in de piste vroeg, het in hoofdzaak uit jonge meisjes bestaande paardrijgezelschap, om buiten over de velden te mogen galopperen. Hoewel de manege uitbater snel doorhad dat ik niet over voldoende kennis beschikte om een paard te besturen, liet hij me onder druk van de jonge dames toch meegaan. Ik kreeg voor de veiligheid de oudste ruin uit de stal tussen mijn benen.

En weg waren we,… ik moet zeggen zij vertrokken. Het prachtbeest waar ik op zat had beslist om halt te houden aan de haag juist om de hoek van de manege poort, en begon rustig zijn buik vol te eten. Ik kreeg het beest met geen stokken voorruit. Op en neer schommelen, mijn hielen in zijn ribben planten, vloeken, niets hielp. Ik zag in de blikken van de jonkvrouwen die teruggekomen waren om me te helpen dat ik het imago van Sancho Pancho op zijn ezeltje gekregen had, eerder dan dat van de koene ridder op zijn vurig ros. Een van hen nam het hoofdstel van de ruin vast en trok ons zo mee, samen de velden in, het paard met mij met mijn gekrenkte trots erbovenop. Zo gingen we met een slakkengangetje tot aan het keerpunt.

En daar gebeurde het wonder. Toen de meiden hun rijdieren aanspoorden tot een snelle galop onderging mijn knol een instant gedaanteverandering. Zonder dat ik enig commando gegeven had sprong hij vooruit en had ik alle moeite om mijn lichaam dezelfde versnelling te geven. Na enkele bange ogenblikken lukte het mij om rechtstaand in de beugels met mijn armen om de hals van mijn nieuwgeboren volbloed even snel als mijn rijdier te gaan. Anders val je eraf, dat wist ik!

Om een lang verhaal kort te maken, ik stak al snel alle paard minnende dames voorbij. Het ging allemaal zo snel dat ze de doodsangst, die in mijn ogen te zien moet geweest zijn, niet opmerkten. We waren eerst. Je gelooft het niet trouwe lezer maar mijn Rocinante en ik stonden eerst terug op het manege plein. Al gauw omringd door een nest meiden en bedolven onder massa’s Oooh’s en Aaach’s. Ik voelde toen al een zekere stijfheid opkomen.

Ik ben daar dagenlang geweldig slecht van geweest en had eigenlijk thuishulp nodig om de trap af te komen. Paardrijden bleek niet echt iets voor mij te zijn.

En zo, beste lezer weet ik wat de hoefslag is. En u nu ook.

Tot de volgende…….

 

3 gedachtes over “De Hoefslag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s