De Week Van Herman 16

sanseveria

Het was er donker toen ik de gelagzaal binnenstapte. De deur was los dus de zaak was volgens mij niet gesloten, toch waren alle lichten uit. Herman had me gevraagd om langs te komen en ik had hiervoor speciaal mijn oranje kostuum met blauwe hemd, gele das, rode schoenen en groene sokken aangedaan, dit alles om politiek correct te blijven.

Op het moment dat ik de deur achter me dicht deed ging het licht aan. Herman stond achter zijn tafeltje aan het raam met de sanseveria’s, met zijn pint in de lucht te zwaaien. Hij werd omringd door talloze andere stamgasten. “Hartelijk gefeliciteerd mijnheer “zei hij. “Gefeliciteerd met uw 200ste column. Hip hip hoera “riep hij er nog achter alsof het mijn verjaardag betrof. De vrije stoel aan zijn tafeltje waarop ik plaats moest nemen was versierd met veelkleurige linten. Om politiek…. juist ja.  De waard bracht, op de tonen van de triomfmars uit de opera Aida, een taart met 20 kaarsjes erop één voor elke 10 columns. Ook zette hij een postzak naast mijn stoel met daarin wenskaarten van hoogwaardigheidsbekleders en andere lezers van over de hele wereld. Gelukwensen uit Amerika, Spanje, Nederland, Portugal, Ierland en zelfs uit Indië en China, te veel om op te noemen.

“Mijnheer” zei Herman, “Vandaag gaan we alleen maar vieren. We vergeten de Joodse praalwagen in de stoet van Aalst. We vergeten ook alle Anuna’s en andere De Wevers. We denken even niet aan opwarming, afkoeling, gele hesjes, gevallen regeringen, stakingen, loonkloven of wat dan ook. We laten ons gewoon eens goed gaan.” Ook de burgemeester deed zijn duit in het zakje een gaf een rondje voor de hele zaak. Zijn voorstel om mij ereburger te maken heb ik nederig van de hand gewezen. Gerda trok mij stevig tegen haar weelderige boezem aan en gaf me drie klinkende zoenen op de wang. Ze overhandigde me een mooie oorkonde waarop ik uitgeroepen werd tot de beste columnschrijver van het noordelijk halfrond.

Het feest ging onverminderd door en onder invloed van het tot mij genomen gerstenat en de muziek van ene Frank Sinatra, die My Way zong, kwam ik in de behaaglijke wereld tussen droom en werkelijkheid terecht. De polonaises en de stemmen klonken steeds verder weg.

Ik voelde nog hoe iemand me met de schouder schudde en hoorde mijn naam steeds luider klinken. Het was de echtgenote die me half slapend, aan mijn bureau gezeten, wakker schudde en vroeg hoe ver ik stond met mijn 200ste column.

Tja, daar moet ik toch eens werk van maken.

Tot de volgende………

2 gedachtes over “De Week Van Herman 16

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s