Sorry

sorry

Het lijkt wel of excuses aanbieden een nieuwe hype is geworden. Sorry zeggen is blijkbaar weer in. Maar te dikwijls sorry zeggen doet af aan de geloofwaardigheid en aan de draagkracht van het woord zelf. De intentie vervaagt en in sommige gevallen dient het als een doekje voor het bloeden. Zelfs als dat bloed al lang gestold is, de wond geheeld en er alleen nog een litteken overblijft. Verleden week heeft de Duitse regering bij monde van Mevrouw Merkel zich verontschuldigd bij de Grieken voor de behandeling die ze ondergaan hadden tijdens de oorlog.

Sta me toe even in te zoemen op dit gebeuren. De huidige Duitse regering biedt zijn excuses aan voor hetgeen het Griekse volk pakweg 75 jaar geleden heeft meegemaakt. Het lijkt er dus sterk op dat een minister van een generatie die zelf niets misdaan heeft, zijn excuses aanbiedt in naam van iemand die er niet meer is maar die wel iets op zijn kerfstok had, aan iemand die er waarschijnlijk toen nog niet was en het ook zelf niet meegemaakt heeft

Ik had me juist even in mijn luie stoel gezet om dit ethisch en psychologisch dilemma te overpeinzen toen de bel ging.

Er stond een Nederlander voor de deur met een assortiment kaas en een bus karnemelk. Hij wist dat ik een tot in Amerika bekend column schrijver was en kwam uit hoofde van het Nederlandse volk zijn excuses aanbieden voor de dingen die de Hollanders tijdens de regering van Willem II tussen 1814 en 1830 met mijn voorvaderen hadden uitgespookt.

Ik zat nog maar net terug neer en er werd opnieuw met aandrang op de belknop gedrukt. Een deftige, in kostuum gestoken fransman kwam mij, samen met een fles bordeaux, de excuses aanbieden van de regering Macron voor de baldadigheden van Napoleon. Toen ik hem een uurtje en 3/4 liter goede bordeaux later terug buitenliet zijn we elkaar broederlijk in de armen gevallen. Alles was vergeten en vergeven.

Ik had mijn deur nog niet gesloten toen er een man in Tiroler kostuum de hoek omkwam zwaaiend met een bosje Edelweiss.  Hij stond erop dat ik zijn excuses aanvaarde voor hetgeen de Habsburgers ons aangedaan hadden. Maar toen hij mij absoluut op een lied met veel gejodel wilde trakteren heb ik hem beleefd maar gedecideerd de deur gewezen.

Terwijl ik voordeur wilde sluiten zag ik nog net hoe een stelletje dronken Spanjaarden met veel lawaai de straat in gezwaaid kwam. Ik heb snel mijn deur op slot gedraaid, de lichten uitgedaan en de bel afgezet.  Ik had even mijn bekomst van al deze verontschuldigingen. Trop is te veel zou wijlen Vanden Boeynants (minister van staat 1969) destijds gezegd hebben.

Toen kwam de echtgenote mij wakker maken om te zeggen dat er een of andere Italiaan met een fles Chianti en een doosje echte truffels aan de deur stond die mij dringend wilde spreken. Die heb ik dan maar binnen gelaten. De Romeinen hebben tenslotte ook nog iets goed te maken met ons.

Sorry voor de lengte van deze column.

 

Tot de volgende………..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s