8/ Archieven 2018

Hut 

Geplaatst 10 september 2018

Hut2

 “Zeg niet hut, maar huis.” Antropologe Bambi Ceuppens, ja lezer u leest het goed. Ik meen mij te herinneren dat ik ooit in licht benevelde toestand de zucht van een net gemiste oorveeg langs mijn neus voelde passeren toen ik “Hey Bambi” zei tegen een plaatselijke schoonheid. Maar dit geheel terzijde. Bambi dus gaf meer duiding in een artikel over politiek correct taalgebruik in de krant van dinsdag laatstleden.

Zij stelde voor om niet blank maar wit te zeggen, geen Hottentot maar Khoisan, niet slaaf maar, houd u vast, als koopwaar verhandelde mensen. Andere aanpassingen waren niet Jungle maar tropisch regenwoud, niet Tamtam maar spleettrommel (whats in a name). Ook mogen we niet meer stammen zeggen maar etnische groepen, niet meer Pygmee maar Aka, Baka, Mbuti of Twa en derde wereld wordt Rwanda of Senegal (ze zullen daar geweldig blij mee zijn ginder..).  U gelooft het niet beste lezer maar dit stond zwart op wit gedrukt in de krant. Excuseert u mij vooral voor de zojuist gebruikte terminologie.

Ik stelde mij het begin van een spannend jeugdboek als volgt voor: Diep in de Jungle kwam de hoofdman van de Hottentotten uit zijn hut. Hij beval zijn slaaf om op de tamtam te kloppen om zo de Pygmee stammen samen te roepen. De blanke pater kwam op bezoek en alles moest in gereedheid gebracht worden.

Dit wordt dus:

Diep in het tropisch regenwoud kwam de afgevaardigd bestuurder van de Khoisan uit zijn huis. Hij verzocht zijn als koopwaar verhandelde medemens om de spleettrommel ( mijn god, ik raak er maar niet aan gewend…) te beroeren om zo de etnische volkeren van de Aka, Baka, Mbuti en Twa op de hoogte te brengen van de witte zendeling van God die op de koffie kwam…….

Ik zal het moeten gewoon worden maar mij lijkt het begin van dit boek maar half zo spannend. Boeken zoals; “De Hut Van Oom Tom” en “12 jaren slaaf ” worden zo algauw enkele tientallen pagina’s dikker. “12 jaar als koopwaar verhandelde mens”, het wordt ook snel enkele vierkante meter bioscoopaffiche meer in het straatbeeld.

En dan nog dit, beste lezer, Hottentottenhuttentenstoonstelling was mijn lievelingswoord bij het scrabbelen. 50 punten zomaar, zonder bonus vakjes. Dat wordt dus in de toekomst “khoisanhuizenbeurs”, toch alweer 10 punten minder. En zo blijkt nog maar eens dat niet elke vernieuwing een verbetering is.

Tot de volgende…….

 

De Week Van Herman 14

Geplaatst 3 september 2018

Herman

Lingerie

Nu de zomer op zijn laatste dagen loopt vond ik het tijd om Herman nog eens een bezoek te brengen. Ik had mijn lichtblauwe zomerpak aan met daaronder een rood hemd met gele das, groene sokken en bruine schoenen om politiek correct te blijven. Nieuwsgierig stapte ik de kroeg binnen.

“Dag mijnheer”, begroette Herman me toen ik me naar goede gewoonte aan zijn tafeltje bij het raam met de sanseveria’s installeerde. “Heb je het gevolgd, die historie van Theo Francken?” Ik keek hem vragend aan terwijl ik twee pinten bestelde. “Van die lingerie voor mannen mijnheer?” Ik knikte; je kon het gewoon niet gemist hebben, de heisa die rond een op zich onbenullige tweet, spontaan ontstaat in deze tijden.

“Wel ik heb ook zo’n setje gekocht, mijnheer. Je kan pas een oordeel vellen over iets tot je het zelf geprobeerd hebt dacht ik zo. Dus ik online mijn bestelling geplaatst voor zo’n satijnen ondergoed. Het was geen succes mijnheer. Het gladde slipje kroop tijdens het in de tuin werken op plaatsen waar ik het liever niet had zitten. En de bandjes van het bovenstukje zakten regelmatig over mijn schouders zodat ik verschillende keren als een volleerde Ierse stepdanser met mijn armen stijf naast mijn lijf geklemd in de tuin stond rond te huppelen, terwijl ik met mijn ene hand mijn ongewilde BIR terug uit mijn reet probeerde te plukken.”

“Het is mijn ding niet mijnheer. Ons Gerda had dat ook al direct gezien. Geef mij dan maar mijn onderbroeken van Avion die zitten dan toch een stuk comfortabeler. Ik heb nog aan ons Gerda gevraagd of zij  iets met mijn zijden setje kon aanvangen, maar als ge de boezem van ons Gerda vergelijkt met de maten van mijn zijden bovenstukje, zag je direct dat er geen match was.”

“Volgens mij is dat soort ondergoed toch niet voor iedereen weggelegd mijnheer. Ik denk dat ons soort mannen beter af is met een degelijke slip waarin je al eens een remspoor kan achterlaten, die er met de kookwas moet uitgehaald worden. Ons Gerda was al bang dat ze dat met het fragile ondergoed middels een handwasje op 30° moest verwijderen. Ze had mij al verwittigd dat ik mijn was dan maar zelf moest doen.”

Herman stond recht, trok met een weinig subtiel gebaar zijn onderbroek van tussen zijn billen en stapte naar de deur. Ik was toch niet helemaal overtuigd van zijn keuze. Misschien dat hij het setje eenmaal gekocht, toch verder moest afdragen van zijn Gerda. Niet alle nieuwigheden zijn verbeteringen dacht ik bij mezelf.

Tot de volgende……….

 

Kam

Geplaatst 7 augustus 2018

KAM

Ja ik ben gedoopt, ik heb mijn eerste communie gedaan en een beetje later mijn plechtige communie. Dat laatste scheen samen met mijn vormsel één van de belangrijkste riten van de katholieke kerk te zijn. In mijn jeugdjaren en zelfs op latere leeftijd heb ik meermaals, deels uit verveling maar ook een beetje uit interesse, ’s avonds in mijn bed het oude en het nieuwe testament gelezen en herlezen. Deze bekentenis ga ik van mijn echtgenote nog dikwijls onder mijn neus geschoven krijgen vrees ik; maar toch… ergens in mijn jeugdjaren trok het priesterschap mij wel aan. Meisjes-glimlachjes, benen, borsten, lippen, billen, buiken en lichaamswarmte hebben daar echter radicaal een eind aan gemaakt.

Verschillende opeenvolgende gebeurtenissen in mijn leven hebben ertoe geleid dat ik op de dool geraakte en kritisch werd voor alles wat met geloof of godsdienst te maken had. Van agnosticus evolueerde ik naar atheïst. Mijn excuses aan allen die nu in mij een afvallige zien. Iemand die aan de rand van het hellegat vertoeft en die in hun ogen een vogel voor de kat is, zonder enige hoop op redding.

Maar… al een tijdje geloof ik dat er ergens een klein ambetant manneke zit dat met de brave burger zijn kloten speelt. Wekenlang werden we geteisterd door helse temperaturen en staalblauwe luchten. Wolkeloze nachten die amper enige afkoeling boden. Tot verleden week. Een aantal dagen reeds stonden de kranten vol over de aankomende maansverduistering. Een bloedmaan zouden we kunnen zien. Het internet, sociale media, filmpjes, wetenschappelijke artikels, allen bereidden ze ons voor op het niet te missen spektakel. Ik was er klaar voor. Glaasje rosé, relax-zetel, ventilator op mij gericht om het draaglijk te houden. Alle kunstmatige verlichting uit en “The Dark Side Of The Moon” van Pink Floyd op de achtergrond. Het kon niet verkeerd gaan.

En……dan…, er was geen maan te zien. Geen bloedmaan. Wolken die waren er. Dat kleine ambetante manneke dacht – ik zal ze eens ferm bij hun pietje hebben. Dat kleine ambetante manneke zorgde ervoor dat het overgrote deel van België géén bloedmaan van de eeuw kon zien. Weken aan een stuk geen wolkje aan de lucht en uitgerekend nu geen ster aan het firmament, laat staan een maan. Ik ben er zeker van dat dat kleine ambetante manneke over de grond lag te rollen van het lachen.

De dag daarop trokken de echtgenote en ik blijgezind naar de visgroothandel. We hadden onze zinnen gezet op een “Spaghetti Vongole” die avond. Tot iemand vlak voor onze neus de laatste zak venusschelpen uit de koeltoog nam. Terwijl wij het halve Kempische territorium afdweilden in onze zoektocht naar schelpjes, kwam het kleine ambetante manneke waarschijnlijk niet meer bij van het lachen.

Thuisgekomen installeerde ik mijn elektrisch kookplaatje op het terras, een geïmproviseerde buitenkeuken. Mijn spaghetti was juist aan de kook toen het lichtjes begon te regenen. Tegen dat ik mijn elektrische installatie terug had afgebroken was het alweer gestopt met regenen. Weken geen regen gezien. Als ik dat kleine ambetante manneke ooit tegenkom stamp ik tegen zijn kl…..

Maar ja ik ben atheïst. Dus…, hij zal wel niet bestaan. Of toch…….mijn vrouw noemt hem nu KAM.

Tot de volgende……

PS de realiteit kan lichtjes afwijkend zijn van de afbeelding

 

Tipi

Geplaatst 30 juli 2018

Tipi

Langs een hele omweg kwam ik enige tijd geleden in het bezit van een foto van een piepjonge ik, waarop ik trots poseer voor mijn zelfgemaakte indianentent of tipi.

In mijn kinderjaren heb ik tijdens de zomervakanties prachtige maanden beleefd bij mijn grootouders die in mijn ogen een immense tuin hadden. Achter die tuin lag een uitgestrekte boomgaard behorende aan Louis Pijp, een bekende “Vremdenaar” in Boechout en grote omgeving. Dat was mijn speelterrein, mijn wereld. In die jaren van onschuld had ik tijdens mijn spel verschillende alter-ego’s. Eerst was er “Old Shatterhand”, de held wiens avonturen door Karl May in menig spannend jeugdboek neergepend werden. Tijdens diezelfde periode liep ik ook als Shane door deze landelijke omgeving. Shane, figuur uit de gelijknamige film, gespeeld door “Alan Ladd”. Een film die een geweldig diepe indruk op mij had nagelaten.

Toen ik iets ouder werd en in jeugdboeken al eens geconfronteerd werd met het onrecht dat de originele bewoners van Trump-land werd en en nog steeds wordt aangedaan, besloot ik indiaan te worden. Met “Winnetou” als mijn grote voorbeeld, sloot ik mij bij de Apachen van Vremde aan. Een arme tak, van de welstellende Apache stammen die hun uitgestrekte jachtgebieden in het zuiden van Texas hadden nabij de Mexicaanse grens. Met bonenstaken uit de tuin van mijn grootvader en een aantal jutte doeken waarvan de specifieke jutte-reuk zich toen voorgoed in mijn memorie heeft geplant, bouwde ik mijn eigen tipi. Dit was normaal bij de “Vremdese Apachen”, die beschouwd werden als de Roma onder de Apachen. De enige versiering die een aandachtige kijker kan waarnemen zijn een paar armzalige kippenpluimen die aan mijn tipi bevestigd waren. Een teken van status bij de kastelozen onder de Apachen. De kiekens van mijn grootvader zijn wel een hele tijd niet meer in mijn buurt durven komen. Zij stonden nog lager dan ik in de pikorde, dus pech… Trots poseer ik voor mijn tent, zonder er blijk van te geven hoe hard mijn indianenleven wel was.

Een tijdje later heb ik mijn tent verkocht. Ik was ondertussen in mijn Ivanhoe tijdperk beland. Ivanhoe werd in die jaren meesterlijk vertolkt door de jonge Roger Moore. Ik hoor in mijn hoofd nog steeds de stem van het jongetje dat “Ivanhoe” riep aan het begin van elke aflevering. Met het weinige geld dat mijn armzalige tipi had opgebracht kocht ik mij een ridderkasteel maar dat was uiteindelijk ook maar “Camelot” (sic)

Uiteindelijk ben ik daarna als Thierry La Fronde, in het Nederlands taalgebied gekend als Thierry De Slingeraar, terug in het bos terecht gekomen. Ik bedoel als volksheld op Robin-hoedse wijze en uiteraard niet als slingeraap in de bomen, moesten sommige van jullie dit, tijdens deze warme dagen, reeds voor ogen gehad hebben.

Tot de volgende………………………

 

Duimen

Geplaatst 25 juni 2018

duimen

Reeds enkele weken word ik erdoor geplaagd, pijnlijke duimen. Zoals elke pseudo hypochonder heb ik aan de hand van de symptomen en met de hulp van Google opgezocht wat ik zou kunnen mankeren.

Het blijkt met hetgene dat ik met mijn beperkte medische kennis, samen met de onuitputbare bron van wetenschap die het internet aanbied, kon terug vinden, over de ” QUERVAIN TENDINITIS ” te gaan. Ter informatie dit heeft niets met duiven te maken. Merk het subtiele verschil in schrijfwijze op tussen “Quervain” en “Quievrain” de vergissing zou snel gemaakt zijn en voor je het weet zit je bij de veterinaire of dierenarts in de wachtzaal in de hoop een behandeling te krijgen. Gelukkig had ik dat op tijd ingezien.

Een aantal weken reeds loop ik met een soortement eigen uitgevonden steunverband rond één of beide polsen gewikkeld om op één of andere manier de spanning op de pezen die over mijn duim lopen op te vangen. Het helpt een beetje maar echt kracht zetten op één van mijn duimen bleef een pijnlijke zaak. Gisteren besliste de echtgenote om een einde te maken aan mijn getalm. Een doktersbezoek mocht niet meer uitgesteld worden. Punt aan de lijn.

Toen ik vanmorgen opstond was de pijn in mijn duimen nagenoeg verdwenen. Een beetje zoals je met tandpijn een afspraak bij de tandarts maakt. Het was jammerlijk te laat. De echtgenote belde mij om te zeggen dat ik volgende maandag om 9 uur bij de dokter verwacht word.

Ik hoop dat ze zich niet vergist heeft en dat ik niet tussen de honden en de katten terecht kom.

Tot de volgende

 

Voetbal

Geplaatst 18 juni 2018

voetbal

Eens om de zoveel tijd duiken ze weer op in het straatbeeld. De met Belgische vlaggetjes getooide auto’s. De in driekleur afgedekte buitenspiegels. De op de achterruitwisser gemonteerde duivelsstaarten en de op de motorkap bevestigde vlaggen. Kortom de voetbalgekte.

Bijna nooit zie ik iemand met een Belgische vlag aan een stok bevestigt op zijn fiets gemonteerd. Of met een duivelsstaart aan zijn bagagedrager. Ook zie je zelden een voetganger met een vlag in zwart, geel en rood rondlopen of het moest in redelijk  beschonken toestand zijn, juist voor of meestal na de wedstrijd. Blijkbaar zijn vooral de automobilisten vatbaar voor de collectieve verstandsverbijstering die het wereldkampioenschap voetbal veroorzaakt. Het wordt, en ik spreek op mijn leeftijd toch met enige ervaring, alleen maar erger naarmate ons Belgisch elftal verder raakt in dit tornooi.

Er is geen TV zender meer waarop geen groene grasmat met daarop 23 figuurtjes die achter een bal huppelen te vinden. Grote schermen sieren of ontsieren menig plein of weide, steevast met bijhorende biertent. Hoe verder de match evolueert, hoe meer lawaai en hoe leger de vaten. Of we nu winnen of verliezen. Het maakt allemaal niet zoveel uit. Geef het volk brood en spelen zoals een beroemde Romeinse keizer het ooit verkondigde.

Er is op al die tijd niet echt veel veranderd. We komen overeen als er een wereldbeker voetbal is. Maar daarnaast slaan we elkaar even naarstig de kop in. Soms slagen we elkaar al zingend de kop in tijdens het voetbal. Of kort daarna.

Ik ga nu stoppen want de match begint.

Tot de volgende

 

G7

Geplaatst 11 juni 2018

G7

Er zijn foto’s die de wereldgeschiedenis op een treffende manier weergeven. Een beeld dat meer zegt dan duizend woorden. Een beeld dat op het netvlies, van een heel groot percentage mensen dat op deze aardkluit rondloopt, blijft kleven.

Er was in 1963 de befaamde foto van de boeddhistische monnik die zichzelf in brand stak als protest tegen de onderdrukking van het boeddhisme door de toenmalige Vietnamese overheid. In het begin van de zeventiger jaren was er de foto van het “Napalm meisje” die de wereld nog maar eens confronteerde met de gruwel van de oorlog.

Toen ik op het internet ging zoeken naar de foto’s die als “World Press foto “  van het jaar verkozen waren, moest ik hoewel mijn verwachtingen niet erg hoog gespannen waren, tot mijn ontsteltenis vaststellen dat gedurende al die voorbije jaren de winnende foto telkens de gevolgen en de gruwelen van één of andere  oorlog toonde. Of op zijn minst de gruwelen die de mensen elkaar aandoen. Zelfs de moordende natuur met zijn vulkaan uitbarstingen en tsunami’s komt nauwelijks aan bod.

Maar er is hoop. Dit jaar is de kans groot dat de foto, van een zelfingenomen arrogante klootzak, die als een klein kind met zijn armpjes over elkaar koppig zit te luisteren naar zijn collega wereldleiders, het zal halen.

Geen oorlogsbeelden meer, ook geen natuurfenomenen, alleen maar een foto van de leider van de nieuwe wereld die denkt dat de nulmeridiaan tussen zijn twee ongetwijfeld stevige billen doorloopt.

Ik kan alleen maar hopen dat hij spoedig een schop onder die billen krijgt.

Tot de volgende

 

Zomer

Geplaatst 4 juni 2018

linten

Ze vindt ze niet mooi. Bijna afzichtelijk zelfs. Maar ik ben erdoor gecharmeerd. Het doet me aan het zuiden denken. Omdat we dit jaar door omstandigheden er niet in slagen onze zomervakantie in het zuiden van Frankrijk door te brengen vond ik dat ze hielpen om dit gemis iets of wat te verzachten.

Ik vond ze in de plaatselijke Doe het Zelf zaak of beter nog mijn echtgenote had ze gevonden. Ze stond ermee naar mij te zwaaien terwijl ik tussen de rayons door aan het laveren was, op zoek naar… Maar zij had ze dus eerst gevonden. Een stang met opgerolde veelkleurige plastic linten om aan de deur te bevestigen, in de hoop de opdringerige vliegende insecten van bedenkelijk allooi, alsnog de toegang tot onze woning te bemoeilijken.

U kent ze ongetwijfeld nog uit uw kindertijd, de gele, groene, zwarte, rode, paarse, witte en blauwe plastic linten die vroeger menig deurgat sierden. En waar je gegarandeerd in verwikkeld raakte als je iets breekbaar vast had. Of als je met iets vloeibaars je weg naar buiten of naar binnen probeerde te banen.

Ik ben nu de trotse eigenaar van zo een stel linten. Sierlijk bewegen ze in de wind voor de schuifdeur die toegang geeft tot mijn terras. De aanwezige oleander, lavendel en thym maken samen met de rozemarijn, laurier en salie het Frankrijk gevoel compleet.

Als ik bij valavond met een glas rosé en “Le Sud” van Nino Ferrer op de achtergrond  wegdroom voel ik me toch een beetje in het zuiden. Dank zij de veelkleurige trofee aan mijn schuifdeur.

Mijn echtgenote vindt het maar “niks”.

Tot de volgende

 

FOODIE

Geplaatst 25 mei 2018

Vette-keuken.

Elke avond als ik van mijn werk thuiskom drinken wij een aperitiefje, soms twee of heel uitzonderlijk drie. Een moment om met de echtgenote, die zich tijdens de week ontfermt over de bereiding van het avondmaal, even bij te praten over de voorbije dag. Als de echtgenote de maaltijd bereidt, wordt er gekeken naar het gebruik van vetstoffen en staat er elke dag iets anders op het menu. Afwisseling noemen ze dat. Om verder af te wisselen  wordt de keuken tijdens het weekend mijn territorium. Rood vlees, Bourgondische klompen boter, smeuïge aardappelpuree’s en ingedikte sausen, dat alles overgoten met een goed glas wijn maken deel uit mijn kookstijl.

Soms heb ik wel het goede voornemen om onze bourgondische levensstijl een  beetje aan te passen. Maar als ik dan Sandra Bekkari, Steffi Vertriest ( Whats in a name ) en andere Pascale Naessenses bezig zie dan krijg ik steeds een onbedaarlijk hongergevoel en heb ik goesting om voor hen mee te koken en hen uit te nodigen voor een fatsoenlijke maaltijd.

Ik voel niet de behoefte om over gezond of ongezond te redetwisten. Het feit blijft dat de gemiddelde leeftijd van de Belg de laatste decennia gestegen is zonder dat die mensen ook maar één lepel  quinoa , tofu, Goiji bessen of zeewier hebben gegeten. Ze gebruikten wel zoveel mogelijk  verse ingrediënten  en probeerden voor afwisseling te zorgen in hun dieet. Zij hadden over het algemeen geen bijkomende vitamine preparaten nodig om zich goed te voelen.

Natuurlijk is dit een veralgemening maar ik stel me toch de vraag of al die spichtige wichten ook die gezegende leeftijd zullen bereiken. Ik hoop het voor hen.

Tot de volgende

Barbier II

Geplaatst 22 mei 2018

barbier II

Ik vermoedde het ergste toen ik online een afspraak wilde ingeven. De zaak van mijn barbier in Ranst was van naam en tevens ook van eigenaar veranderd. De italiaanse collega die de zaak in Ranst bemande had het filiaal overgenomen.

Niet getreurd, de webside verwees mij collegiaal door en na enig rondsurfen vond ik al snel terug hoe je een reservatie bij de nieuwe Ranstse “ barbiere “ kon maken. Het gewas op mijn kin had een onderhoudsbeurt nodig en blijgezind zag ik mij al languit achterover liggen in de mancave met jaren ’60 muziek, een seefbiertje in de hand en een gezellige babbel met het  wachtende mansvolk. Posters van mannen met baarden aan de muur en een echte koersfiets met vaste pion nonchalant in beugels aan de muur hangend, naast de waskommen, maakten het de “ place to be ”.

Italianen, weet je…… Goeie ouwe Raymond zong er al over. Het natuurhouten decor was nu strak wit geschilderd, de deuren en andere accessoires in het grijs. Geen posters meer van baardige mannen, de koersfiets vervangen door een kinder go-cart met Alfa Romeo logo en het safebier aangevuld met Italiaans gerstenat. Mooie hagelwitte handdoeken en grijs-wit gestreepte kappersschorten die perfect bij het interieur pasten vervolledigden het beeld. Er kwam ook nog een expresso apparaat verzekerde hij mij.

Ik vertrok na een kleine drie kwartier uitgezwaaid door de dreunende bassen van de nadrukkelijk aanwezige techno muziek. Geen Pink Floyd of Bowie meer. Die hadden het pand al verlaten. Het mannetje was nog dezelfde vakman. Maar “het”  was er niet meer.

In Berlaar gaat er ook een Barbier open heb ik vernomen. Misschien volgende keer daar eens proberen. Of het moest verdomd goede expresso zijn daar in Ranst en als hij dan ook nog muziek  van Zucchero Fornaciari, Paolo Conte, Lifiba of Negrita wil spelen………….

Tot de volgende

 

Barre Tijden

Geplaatst 30 april 2018

Barre tijden

We zaten al een tijdje in het oog van de storm. Tweeduizend achttien had ons tot op dit moment nog niet gebracht wat we gehoopt hadden. Het ontij van de tweede helft van tweeduizend zeventien raasde  gewoon verder door ons leven. De eerste stuurman, mijn echtgenote, probeerde  al maanden lang het schip  met de neus in de wind op koers te houden.

De aandrijving haperde, de motor liet het afweten en ik trachtte met Duck tape, Tec7, Loc Tite, speeksel en ijzerdraad de boel aan elkaar te houden. Samen  zouden we er wel komen. Van de wal af kregen we  moedgevende berichten, berichten die ons hielpen een tijdelijke haven te vinden waar we ons gehavende schip terug konden op kalefateren, berichten die ons de tijd gaven om eventueel nieuwe zeilen en masten te instaleren om de ons resterende tocht des levens verder aan te vatten.

Tot voor kort beukten er  golven over de boeg die  ons  overspoelden, ze bliezen ons gewoon weg  van het roer, maar we hielden beiden om beurten krampachtig het stuurwiel in handen. Soms gebeurde het wel dat we even wegdriften van de gehoopte koers. En dan vochten we er samen tegen. Soms botsten we tegen elkaar om  als eerste de juiste koers terug aan te vatten. Maar dat botsen duurde niet lang. We hadden er de tijd niet voor.  Dat is dan liefde denk ik zo. Samen gewoon de stormen van het leven overwinnen en  weten dat er naast wij twee, kinderen en   vrienden zijn die ons uit het water zouden halen als we toch schipbreuk zouden lijden.

Nu, in het zicht van de haven blijkt de schade grotendeels alleen maar materieel te zijn. Niks onherstelbaars. We zijn weer iets dichter naar elkaar toe gegroeid en beseffen dat we omringd zijn door ongelofelijke kinderen en enkele echte vrienden.

We zijn beide mentaal afgepeigerd, maar het bericht dat ergens op de kade tussen de familie en vrienden ons nieuw geboren derde kleinkind “ Eléonore” in de armen van haar trotse moeder mee op ons staat te wachten, maakt het er alleen maar mooier op.

Tot de ………. .

Haar

Geplaatst 6 maart 2018

Zoeloe

In vroegere columns schreef ik meermaals over de weelderige haardos die ik vroeger had. Om alle misverstanden te vermijden bedoel Ik wel degelijk, hoofdhaar. Toen ik kind zijnde, naar de coiffeur gestuurd werd had de arme man minstens een half uur nodig om mijn haardos uit te dunnen met een speciale schaar die bestond uit een lemmet aan één zijde en een metalen kammetje aan de andere.

Nu vele jaren later blijft er van die enthousiaste begroeiing niet veel meer over. Je kan het een beetje vergelijken met de beelden, voor en na, die je soms ziet over de restanten  van een bos  na een brand. Hier en daar een spichtig alleenstaand zwartgeblakerd boompje. In mijn geval een dun grijs haartje. Mijn huidige kapper vroeg me wat ermee aan te vangen. Afscheren is echter uit den boze. Ik zei hem om er voorzichtig met zijn tondeuse op een stand van drie millimeter over te gaan. En niet te snel. Hij moest er met de tandjes van zijn toestel eens eentje uittrekken in plaats van door te knippen.

Ik vertelde mijn barbier dat ik er meer en meer aan gehecht geraak. En het wordt alleen maar erger. Hoe minder ik er heb, hoe meer respect ik heb voor zij die overblijven en de strijd om te overleven onverminderd voortzetten. Een paar dappere overgebleven soldaten omringd door de vijand. Wie kent er niet de film van enkele tientallen Engelse soldaten die volledig omringd door honderden zo niet duizenden Zoeloes strijdend ten onder gingen. Of de beelden van die vroege pioniers die in het verre westen, vanachter hun in een kring opgetrokken huifwagens, hun hebben en houden verdedigden tegen één of andere colèrige indianenstam, omdat ze toevallig over hun gazon gereden waren.

Neen, ze blijven staan. Elke ochtend wijl ik in de spiegel kijk spreek ik hen één voor één toe en prijs hen voor hun heldhaftigheid.

Tot de volgende

E.H.B.O.

Geplaatst 26 februari 2018

EHBO

De kleindochter is op sneeuwklassen. Reeds vele jaren organiseert elke zichzelf respecterende school “ Sneeuwklassen”. In mijn tijd moesten we het stellen met een dag op de Kalmthoutse Heide of in het beste geval een daguitstap naar Bokrijk. Uiteraard met educatieve achtergrond.

Maar goed, vrijdagavond stapte de kleindochter gepakt en gezakt op de bus richting het Italiaanse Lavarone, om er zaterdagochtend toe te komen. De eerste lessen volgden al snel en uit de WhatsApp berichtjes af te leiden, ook voorspoedig. Het skiën lijkt haar aangeboren en naar wat we hoorden begonnen we stilaan te overwegen om onze tickets richting Peking voor de volgende winterspelen te bestellen. Als je dat lang genoeg op voorhand  doet vallen de prijzen meestal wel mee, heb ik van horen zeggen.

Maar de zoon kreeg opeens een berichtje  uit het ondergesneeuwde Lavarone;  Ik zit bij de “EHBO” en dan niets meer. Het gevolg was  dat de zoon onmiddellijk  internetgewijs aan het nakijken sloeg hoe hij zo snel mogelijk een vlucht naar Italië te pakken kon krijgen, om aldaar zijn dochter in tijden van nood bij te staan. Alle dromen voor Peking verdwenen als sneeuw voor de zon. De spandoeken die we alvast aan het maken waren werden terug opgerold en de online bestellingen voor warme winterkleding terug afgezegd.

Tot het verlossende bericht kwam dat ze op haar hotelkamer haar vinger had opengehaald aan een blad papier. Het bloede een beetje en er moest een pleister op. En daarvoor ga je naar de EHBO post. Ik heb zo de indruk dat beide ouders ongelooflijk gelukkig zullen zijn als ze hun dochter terug in hun armen mogen sluiten. Een week is toch lang.

Ik hoop ook voor hen dat mijn kleindochter op 18 niet met het bericht komt dat ze een wereldreis wil maken.

Tot de volgende

Medisch Onderzoek

Geplaatst 13 februari 2018

School onderzoek

Het nieuws van de laatste dagen bracht me ongewild terug naar mijn jeugdjaren, de periode tussen het eerste leerjaar en de zesde klas. Als ik me het goed herinner moesten we er, telkens we in een onpaar leerjaar zaten, naartoe. Met de eerste klas, de derde klas en het vijfde leerjaar: “ Het medisch onderzoek ”

Daar stonden we dan, een rijtje spichtige bleke ventjes – het was nog het levertraan tijdperk – met knokige gewrichten in veel te groot ondergoed gekleed aan te schuiven om bij de dokter te komen. Een hele rij schuchter kijkende jongetjes in alle schakeringen van spierwit tot vaalgrijs gekleed. Ik was tijdens die piepjonge jaren niet echt een held en de hele avond en nacht ervoor flitsten er door mijn hoofd schrikwekkende beelden van dokters die geestdriftig met injectienaalden rondzwierden. Meer dan eens droomde ik van een dokter die met een soort ronde afwasborstel rondliep om bij iedereen het hoofd achterover te duwen en vervolgens met de borstel door de geopende mond het keelgat grondig uit te schuren. In mijn herinnering was dit een verhaal dat mijn grootvader ooit in zijn jonge jaren overkomen zou zijn.

Hoe bang ik ook was, altijd ging ik met een overdreven stoutmoedigheid zover mogelijk vooraan staan, om er sneller vanaf te zijn. En meermaals zag ik in de ogen van mijn toenmalige negenjarige klasgenootjes de bewondering voor mijn dapperheid die er helemaal niet was. Het onderzoek zelf bleek uiteindelijk allemaal zo een vaart niet te lopen. Even op een roestvrijstalen handrem nijpen om de kracht in je handen te meten, gewogen en gemeten worden, in een machine blazen om je longinhoud te bepalen, in een potje plassen. Dan bij de dokter zelf, die eerst even met zijn stethoscoop naar je hart en ademhaling luisterde voordat hij de voorkant van je onderbroekje naar beneden trok en vroeg om op je hand te blazen terwijl hij ondertussen rond je scrotum lag te wriemelen met zijn koude vingers. Dan mocht je je terug gaan aankleden en was je er weer vanaf voor twee jaar.

Ze gaan het allemaal eens terug bekijken, naar ik las, maar nu met meer aandacht voor de mentale gezondheid van de kinderen. Gelukkig dacht ik zo, dat ze dààr in mijn tijd niet mee bezig waren.

Tot de volgende

Te Vroeg

Geplaatst 7 februari 2018

Evelyn

In de inleiding van mijn blog staat “in deze korte berichtjes lees je mijn overpeinzingen en mijn commentaren op gebeurtenissen of zaken die mij raken, geraakt hebben of opgevallen zijn.” Overmand door dieptreurige gevoelens rest mij dan ook niet anders dan te schrijven over  de winden die komende van over de Angelsaksische en Keltische eilanden ongelofelijk slecht nieuws in onze richting geblazen hebben.

Midweek werd ik gebeld door mijn Ierse schoonzoon, hetgeen op zich al geen alledaags feit is. De laatste keer dat hij me belde was om de hand van mijn dochter te vragen. Zijn oproep vanmiddag liet dan ook het ergste vermoeden. En na een kort gesprek stortte mijn wereld in, en een paar seconden later ook die van de echtgenote. Na vijf maanden blijkt de toekomstige kleindochter “Evelyn” het voor bekeken te houden. De wereld die haar buiten de warme baarmoeder stond te wachten, was niet die wereld waarop zij had gehoopt. Ze had de beslissing al genomen, zonder eerst met haar moeder te overleggen. Misschien dacht Evelyn dat ze er niet klaar voor was.

Het is hard voor ons allemaal en hoe klein Evelyn ook was, ik respecteer haar beslissing en als ze het niet zag zitten begon ze er beter ook niet aan, zeker als je zo klein bent, vijf maanden. Het is voor volwassen al zo moeilijk. De wereld is hard als je buitenkomt. De meeste mensen rondom jou zijn roofdieren die ieder voor zich met een verborgen agenda jouw leven trachten in te palmen. En toch,…. het is niet de schuld van de boze buitenwereld, het is ook niet de schuld van haar plichtbewuste moeder die zich alle geneugtes des levens heeft ontzegd in het belang van. Ik ben er bijna zeker van  dat het Evelyn haar eigen beslissing was,….. Maar wij zijn er allemaal wel kapot van.

Meer kan ik er nu niet over zeggen.

Tot de volgende………..

 

De Week Van Herman 13

Geplaatst 29 januari 2018

sansiveria

Herman zat al aan zijn tafeltje bij het raam met de sanseveria’s toen ik de gelagzaal van zijn stamkroeg betrad. Ik had voor de gelegenheid en om politiek correct te blijven, mijn oranje pak met geel hemd en daarop een blauwe das aangedaan met daaronder mijn rode sokken en bruine schoenen. Op mijn hoofd had ik een groen jagershoedje.

Ik schrok even toen ik Herman zag zitten gekleed in een oranje overall met een geel petje op zijn hoofd. Ah, mijnheer zei hij, bent u er ook al op voorbereid? Ik keek hem vragend aan. Awel,…. ging Herman verder, je weet toch dat we nu ook zeker kunnen zijn dat er een wolf in ons land rondloopt hé? Ik knikte bevestigend. Wel ging hij verder, één wolf op een oppervlakte van meer dan dertigduizend vierkante kilometer. Je maakt meer kans om de lotto te winnen dan om de wolf tegen te komen mijnheer. Ik knikte ten teken dat ik zijn redenering nog altijd volgde.

Wel mijnheer, en toch zijn er kranten die schrijven wat je moet doen als je de wolf tegenkomt. Eerste reactie mijnheer moet zijn : naar natuurpunt bellen, om ze te vertellen dat je een wolf ziet, en als de wolf dàt ziet krijgt hij bang en gaat hij lopen. En als hij dat niet doet dan ga je beter zelf lopen hé mijnheer. Als je er één tegenkomt, moet je langzaam afstand nemen terwijl je belt , eventueel je stem verheffen en drukke gebaren maken als het dier te dichtbij komt. Een geruststellend gevoel geven al die krantenartikelen toch niet hé mijnheer. Er zijn nu ook een aantal zotten die zeggen dat ze de wolf willen neerschieten als ze hem zien. Daarom deze oranje overall mijnheer. Als die wolf naast mij aan het licht staat te wachten om over te steken of gewoon naast mij over de Meir loopt om de solden te gaan bekijken, dan is de kans kleiner dat ze op mij of op ons Gerda gaan schieten hé mijnheer ? Daarbij, u heeft toch ook uw  oranje pak aan.

Herman dronk zijn pint leeg, liep naar de deur en stapte zelfverzekerd op zijn fiets.

Als de jagers hem dan al niet opmerkten was hij toch goed zichtbaar in het verkeer.

Tot de volgende………

Op Het Nippertje

Geplaatst 22 januari 2018

Gebakjes

Ongetwijfeld heeft mijn echtgenote door haar onbedwingbare drang naar nieuwsgaring ervoor gezorgd, dat we lijfelijk althans, 2018 in redelijk goede gezondheid kunnen aanvangen.

Haar honger naar het verorberen van alles wat, in enigszins leesbare lettervorm gedrukt staat, van het strakke “ Arial ” over “ Freestyle Script ” tot het meest kunstzinnige Gotische lettertype toe, niets ontsnapt aan haar aandacht. Hoewel ik ze er soms van verdenk ook de uitslagen van de provinciale duivenwedstrijden in de dagelijkse krant  na te pluizen, gebeurt dit alles meestal web-gewijs.  Surfen op het web is voor het internet gedrag van mijn eega een te beperkte term, wegens te dicht bij de kust. Bij haar is het meer de lange omvaart, de ontdekkingsreis, het verder uitdeinen van het heelal der kennis. “To boldly go where no man has gone before” (cfr. Star Trek)  ik wil hiermee zeker niet zeggen dat ze alwetend is maar heel vaak gebeurt het dat ze me op snelheid pakt en me dan zegt;  “ik heb dat ergens gelezen.”

In een vorig leven had ik een sticker op de brievenbus met daarop: Geen Reclame a.u.b. Toen ik vele jaren geleden mijn relatie met mijn echtgenote startte heb ik heel even het gebruik van die sticker geopperd, in de hoop onze papierhoop iets te verkleinen. Ik besefte al snel dat ik hier wijselijk beter nooit meer mocht op  alluderen. Er staan ook lettertjes op weet je.

Maar, nu vertelde ze me dat de hapjes die ze voorzien had voor oudejaarsavond, teruggeroepen waren door de Duitse warenhuis keten.  Ze zouden namelijk de ” listeria bacterie ” kunnen bevatten, gevaarlijk voor zwangere vrouwen en oudere mensen en uitgerekend tot die laatste categorie beginnen wij stilaan te horen. Gelukkig had ze dat    “ ook ” ergens gelezen en had ze wijselijk besloten de verdachte lekkernijen alsnog terug binnen te brengen en te ruilen voor een gezondere variant.

En zo konden we 2018 toch nog gezond in  zetten

Tot de volgende,……. Dat moet nu wel lukken

 

Dagen Zonder

Geplaatst 15 januari 2018

flessen

Ik denk dat het nu reeds vier of vijf jaar is dat ik na Driekoningen gedurende veertig dagen geen druppel alcohol aanraak.  Vòòr de hype van “ dagen zonder ”  ofte “ Tournée minérale “ uitbrak en lang voor “dagen zonder vlees” en andere aanverwanten. Niet dat ik mezelf als een trendsetter beschouw, mijn echtgenote zou het bescheuren moest ik dit durven zeggen, maar toch, ik was ze toch allemaal voor.

Nou, allemaal is misschien een beetje overdreven. Er zal links of rechts nog wel een of andere gelijkgestemde ziel rondlopen die op zijn manier, misschien op een ander moment, verzaakt aan de verleiding van de drank. Een tijdje zonder de milde roes van net één half glaasje teveel zonder daarvoor voor pampus in de sofa of bedstee te liggen.

Reeds vijf jaar of samengeteld tweehonderd dagen alcoholvrij. Het zou wetenschappelijk bewezen zijn dat men gedurende die periode van een betere nachtrust zou genieten, dat de bloeddruk zou optimaliseren en dat de leverfuncties terug op volle toeren gaan functioneren.   Ik betwist dit allemaal niet. En als ik eerlijk toegeef zit er wel iets van waarheid in.

In elk geval baadt het niet dan schaadt het niet, denk ik dan bij mezelf. En zelf heb ik ook het gevoel dat ik fitter en energieker door het leven stap. Maar deze gedachtegang  kan evengoed gewoon tussen mijn twee oren zitten.

Ik vind het nu wel een beetje spijtig dat mijn echtgenote juist nu meedoet aan de hype van 30 dagen zonder klagen. Net nu had ik graag eens een flinke kater  gehad, waarbij zij mij dan héél liefdevol en begripvol zou verzorgen.

Maar dan zonder klagen………..

Tot de volgende

 

De Week Van Herman 12

Geplaatst 8 januari 2018

sansiveria

Naar aanleiding van het nieuwe jaar besloot ik om mijn rode kostuum aan te trekken met bijhorend blauwe hemd, groene das,  gele sokken en bruine schoenen, met op mijn hoofd mijn oranje met “ Merinos wol ” gebreide muts, dit alles om zoals steeds politiek correct over te komen als ik Herman ga bezoeken.

Herman zat zoals alle andere keren dat ik hem bezocht aan zijn tafeltje bij het raam met de sanseveria’s. Ha, mijnheer een voorspoedig en gezond 2018 voor u en uw vrouw, zei hij me, alvorens ik zelf iets kon zeggen. De beleefdheid vereiste dan ook dat ik zijn wensen retourneerde. Wat ik welgemeend deed.

Heb je het gelezen vroeg Herman terwijl hij twee vingers opstak in de richting van de tap. Ik keek hem zoals wel meer gebeurt vragend aan. Awel,…. zei hij. Dat de zeebodem aan het zakken is. Hij keek me doordringend aan. Het zou allemaal komen, ging hij verder, doordat het zeewater stijgt als gevolg van de polen die aan het wegsmelten zijn. Vreemd hé? Maar omdat er meer druk van het water in de zee is, zakt de bodem. Straf hé?

Weet je mijnheer,  juist nu hebben ze beslist om de Hedwige polder definitief onder water te zetten. Volgens mij is dat gewoon kwestie van even te wachten hé Mijnheer. Zij moeten juist niks doen denk ik dan zo. En die grap van Brussel zeehaven blijkt ook te kloppen hé mijnheer. Opnieuw keek ik hem vragend aan. Awe,l je weet toch dat Brussel een zeehaven heeft, “ Bruxelles Port De Mer ” wel,… de grond is daar al een paar jaar aan het zakken hé mijnheer. Nu weer in Diegem, daar hadden de treinen last om te rijden. Allemaal het gevolg van een grondverzakking. Dat is daar allemaal zeebodem hé mijnheer!

Weet je mijnheer, en hij leunde samenzweerderig in mijn richting. Weet je, ik kan het nog altijd niet geloven dat dit allemaal het gevolg is van de scheten die mijn koeien destijds gelaten hebben. Wat denk jij?

Herman stond recht, zette zijn pet op zijn hoofd, tikte even tegen de klep en vertrok.

Het begon lichtjes te sneeuwen toen ik hem op zijn fiets de straat uit zag laveren.

Tot de volgende

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s