10/ARCHIEVEN 2020

Rebellie

geplaatst 10 februari 2020

boos

Beste lezer, ik lig al jaren overhoop met mijn eigen lichaam. Niet dat ik er niet tevreden mee ben. Je kan er uiteindelijk op een natuurlijke manier toch niet veel aan veranderen. Maar mijn lichaam lukt er steeds opnieuw in om mij enorm op stang te jagen door kleine pesterijen.

Kijk, het zit zo: telkens ik de nodige voorbereidingen tref om een bepaalde taak uit te voeren, probeert mijn lichaam er een stokje voor te steken. Stel, ik wil in de tuin werken en ik begin met mijn alaam bij elkaar te zoeken, dan is de kans heel groot dat mijn lichaam ervoor zorgt dat ik hoogdringend naar het toilet moet. Met hoogdringendheid bedoel ik dat in de letterlijke zin van het woord. Normaal heb ik een, laat ons zeggen normale stoelgang. In dit geval lijkt het alsof in een volledige fles olijfolie heb opgedronken en 2 kilo pruimen gegeten. Beste lezer, ik sta dan met de billen krampachtig tegen elkaar geknepen op het toilet mezelf uit mijn overall te wringen in een poging om toch maar tijdig op de pot te zitten.

Wil ik mij in mijn zetel wil neerzetten met een goed boek en een rustig muziekje op de achtergrond, krijg ik gegarandeerd na het opzetten van de radio een niesbui en een druipneus die er op hun beurt voor zorgen dat ik het eerste kwartier door mijn tranende ogen geen letter meer kan ontwaren. Tegen dat ik terug iets beter zie, ben ik zo opgefokt en is mijn zin om rustig een boek te lezen omgeslagen in de onbedaarlijke drang om mee deel te nemen aan de eerste de beste straatoorlog tussen 2 supportersclubs uit de voetbalwereld.

U gelooft het niet beste lezer, maar zo zijn er nog talloze kleine ongemakken die mij, telkens ik een taak wil aanvatten, overkomen. Daarnet nog, ik had juist mijn keukenschort aangedaan, de bak met aardappelen op het aanrecht gezet, mijn aardappelschiller uit de keukenla gehaald en mijn handen gewassen, toen mijn lichaam me liet weten dat ik onbedaarlijk moest gaan plassen.

Beste lezer, ik loop er al een tijdje mee te worstelen, maar ben ik nu echt de enige die met zo een rebels lichaam moet leven?

Tot de volgende …………………..

 

Griep? of erger….

Geplaatst 31  januari 2020

Griep

Beste lezer, verleden week begon het. Eerst heel onschuldig, maar daarna steeds heviger. Oorpijn. Na een hele dag Ibuprofen genomen te hebben en een rusteloze nacht, kwam de echtgenote me een mengsel van knoflook en sesamolie brengen. Ze had dit middeltje gevonden op internet. Geen van beiden wisten we of dit druppelsgewijs in het oor moest aangebracht worden of eerder oraal met een soep- of theelepel. Oraal dan maar.

Ik kreeg daar vrijwel onmiddellijk brandend maagzuur van, beste lezer. Maar geen nood, internet schreef het drinken van appelazijn voor als remedie. Maar toen ik die appelazijn dronk reageerde een van de weinige wijsheidstanden die ik nog bezit met een venijnige steek. De echtgenote raadpleegde de digitale dokter en vertelde me dat kruidnagel soelaas kon brengen tot ik bij mijn goede vriend Hervé, mijn tandarts, terechtkon.

Tegen de avond beste lezer, liep ik rond met een geweldig opgeblazen gevoel, waarschijnlijk van de mengeling van sesamolie, appelazijn, knoflook. De reuk van de kruidnagel maakte me compleet misselijk. Naar het schijnt zou ananas daartegen helpen vertelde ik de echtgenote. Waarna ze uit liefde de auto startte en in de buurtwinkel 3 ananassen ging halen. Toen ze terugkwam lag ik op de zetel met een stuk mierikswortel in de mond, heel goed tegen sinusitis. Volgens mij was de ontsteking van mijn oor uitgestraald naar mijn voorhoofdsholte.

Na een rusteloze nacht werd ik wakker met pijnlijke spieren en gewrichten. De echtgenote vertelde me dat ik de hele nacht had liggen woelen, draaien en keren in bed. Ze bracht me liefdevol een kop gemberthee met kurkuma en munt, goed tegen spierpijn. Als ontbijt had ze een handjevol kersen bij die zouden helpen tegen pijnlijke gewrichten. Ik drink nu ook al enkele dagen als medicijn tegen het Coronavirus  3 x 2 flesjes “Corona Extra” per dag, nadat ik verleden week tijdens een seminarie in Duitsland een paar chinezen de hand had geschud

Ik denk dat ik volgend jaar toch maar een griepspuit vraag aan mijn dokter.

Tot de volgende…………………

 

Baard

Geplaatst 23 januari 2020

Baard

Verleden week werd mij door de echtgenote een artikel uit de kwaliteitskrant “De Gazet van Antwerpen“ toegestuurd. Het artikel had als hoofding “Studie bewijst: mannen met baarden vallen meer in de smaak bij vrouwen” 

Beste lezer het hoeft geen verder betoog dat dit schrijfsel in de krant mijn volledige aandacht opslorpte. Eindelijk een deftige universitaire studie dacht ik bij mezelf. Na alle absurde thesissen en doctoraten waarmee men ons om de oren slaat, zie ook mijn bijdrage over de dikte van de bomen langs de kant van de weg, is er nu eindelijk een relevante studie verschenen. Het onderzoek is heel breed gevoerd bij dames tussen de 18 en 70 jaar. Zij kregen allemaal een 30-tal foto’s te zien van gladgeschoren babyfaces tot mannen met een volle baard.

Sinds meerdere maanden heb ik een soortement akkoord met de echtgenote dat ze de lengte van mijn baard mee bepaalt. Tot nu toe ging dit zonder noemenswaardige problemen. Mijn baard groeit gestaag en doordat de echtgenote mij dagelijks ziet, valt het langer worden van mijn gezichtsbeharing bij haar niet echt op. Beste Lezer, ik moet u niet vertellen dat dit artikel de zaak ernstig dreigt te bemoeilijken. Niet dat de echtgenote dermate jaloers is, maar toch. Ik zie de bui al hangen. Het worden opnieuw harde onderhandelingen die vele avonden in beslag zullen nemen. Emotionele toestanden die we stevig in de hand moeten houden.

Bij nader aanzien zou ik het toch appreciëren moest de wetenschap zich bezighouden met ernstiger studies. De invloed op de duimspieren bij veelvuldig gebruik van de punaise lijkt mij een goed onderwerp. Ook de invloed van kosmische straling op ons pseudo neurotisch onderbewustzijn zou een interessant wetenschappelijk onderwerp kunnen zijn. Ons belastinggeld gebruiken om een studie over de baard te houden lijkt mij verspilling in deze moeilijke tijden. Wat heeft de mensheid eraan om te weten tot wat vrouwen zich aangetrokken voelen. Ik vind dat de kranten aan nodige zelfcensuur moeten doen en zulke onzinnige artikels alleen laten verschijnen in “De Story“ of “Dag Allemaal”. Ik overweeg om mijn abonnement op de “GVA” op te zeggen na deze ernstige inbreuk op mijn privéleven.

Moesten er bij nader inzien toch vrouwen zijn die mijn weelderige kinbeharing onweerstaanbaar vinden en er graag hun neus eens willen insteken of de zachtheid ervan verifiëren, gelieve een afspraak te maken via mijn echtgenote. U hoeft er voor mij ook geen trauma aan over te houden. (de foto boven deze tekst is niet gelijkend) 

Tot de volgende………………

 

De Trein

Geplaatst 13 januari 2020

Trein

Beste Lezer, op 28 december 2019 reed ik voor de eerste maal sinds jaren opnieuw met de trein. De vorige trein die ik nam was nog groen aan de buitenkant. Het spoorweggroen van de jaren stillekes en een interieur dat bestond uit met aluminium omrande, simili lederen banken, met boven elk bankstel een bagagedrager. De tijd dat alle bomen nog even dik waren en de Dode Zee nog maar net een beetje ziek geworden was.

Beste lezer, tot mijn verwondering hoorde ik vanochtend op het nieuws dat die van den ijzeren weg nieuwe treinstellen hebben aangekocht. En ik die eind vorig jaar de huidige generatie wagons nog maar juist had leren kennen.  Maar dit terzijde. Groot was mijn verbazing toen ik vernam dat de nieuw aangekochte treinstellen niet echt toegankelijk zijn voor gehandicapten of om het politiek correct te zeggen, onze mindervalide medemens. Wij hebben in ons landje 2 perronhoogtes. Er zijn ongeveer 550 stations of stopplaatsen en die hebben een verschillende opstaphoogte. Beste lezer, u houdt het niet voor mogelijk maar die van den NMBS hebben het voor elkaar gekregen om nieuwe treinstellen aan te kopen die tussen die twee perronhoogtes zitten. Dit wil concreet zeggen dat de gemiddelde rolstoelgebruiker in geen enkel station zelfstandig de nieuwe trein kan nemen. Er zijn namelijk 2 mogelijkheden: ofwel is het perron te hoog en de trein te laag ofwel is het perron te laag en de trein te hoog.

De radio vanmorgen liet de kans niet voorbijgaan om een deskundige van de spoorwegen aan de tand te voelen. Die treindeskundige zag er geen probleem in. De infrastructuur van onze stations zou a rato van 7 à 10 stations op jaarbasis in “ijltempo“ aangepast worden aan de nieuwe rijtuigen. Een snelle berekening beste lezer leert ons dat de volledige aanpassing van alle opstapplaatsen ongeveer tussen de 50 en de 70 jaar zal duren. Dit wordt een dolle race als men weet dat een treinstel zo een 30 jaar meegaat. Ik acht de kans groot beste lezer dat, tegen de tijd dat dit rond is, er terug een nieuwe spoorwegmijnheer zal zijn die opnieuw voor een andere trein of perronhoogte zal kiezen. Het biedt namelijk werkzekerheid in deze troebele tijden en het zit toch verrekend in de prijs van ons treinkaartje.

Ik denk dat ik mijn auto voorlopig maar houd………

Tot de volgende

 

2020 Deel II

Geplaatst 7 januari 2020

2020

Beste lezers, bedankt voor de vele reacties op mijn jongste schrijfsel getiteld 2020. Reacties die jullie stuurden via Facebook, WordPress of persoonlijk via mail.  Het was niet mijn bedoeling jullie te laten schrikken. Velen onder u dachten blijkbaar dat ik zou stoppen met het schrijven van miniatuurtjes. Dat was niet mijn intentie. Het stukje was bedoeld om 2019 af te sluiten en ook om wat er allemaal rondom ons gebeurde en nog gebeurt een beetje op de korrel te nemen. Jullie reacties waren moedgevend en wees er gerust in, ik doe nog even verder. Verder blijkt dat mijn lezers allemaal vitale mensen zijn die zich jong van hart voelen. De meesten van jullie voelden zich aangesproken in het paragraafje dat ik aan de millennials richtte. Waarin ik schreef dat ik per 1 januari ging stoppen met hen goede raad te geven. Ach ja, laten we eerlijk zijn we voelen ons tenslotte allemaal nog wel op tijd en stond een beetje 18.

Beste lezer, dit is mijn eerste stukje van 2020 en ik denk dat ik reeds met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan stellen dat we met zijn allen zullen moeten doen wat we al jaren doen, namelijk voortploeteren. Laat ons op tijd en stond genieten van kleine dingen, een lach, een zonsondergang, een lekker wijntje een vriendelijk woord of gewoon een goedendag.

Laat de azijnpissers van deze wereld maar verder azijn pissen. Dat de pessimisten maar verder de pessi missen en de moralisten maar verder moraliseren. Ik blijf ze in het oog houden en op tijd en stond bestoken met mijn onnozelheden. Al lachend zegt de zot de waarheid. En als het de waarheid dan niet blijkt te zijn, dan hebben we toch goed gelachen. Ik hou ze in de mot: de kranten, de televisie en sociale media.  Ik blijf mijn spotlight (sic) op hun tegenstrijdigheden en dwaasheden richten om het even of ze van links, van rechts, van boven, van onder of uit het midden komen. Het helpt mij althans om dit aardse bestaan wat luchtiger te maken en mezelf te wapenen tegen de verzuring die als een laag zwarte drek over deze maatschappij kruipt.

In mijn strijd tegen deze verzuring en het pessimisme blijf ik met deze blog op een positieve manier naar dit apenkot, wat onze wereld voor mij ook is, kijken. Verwar dit vooral niet met naïviteit, noem me gerust de hofnar tussen de columnisten.

Tot de volgende en houd de moed erin…………..

(De wereld is een apenkot van Vuile Mon en zijn vieze gasten)

https://www.youtube.com/watch?v=KHV7i3ZvIKA