9/ ARCHIEVEN 2019

Abnormaal Normaal

Geplaatst 13 juni 2019

Holebi

Beste Lezer, vandaag had ik het graag met u eens gehad over het woord normaal. Steeds meer hoor ik hoe er met de termen normaal en abnormaal gegoocheld wordt. Het wordt meer en meer een trend om zaken die normaal zijn als abnormaal te beschouwen, of vice versa, om toch maar politiek correct te blijven.

Het woord normaal betekent in mijn beleving, de algemene gang van zaken. Wat ervan afwijkt omschrijven we als abnormaal of afwijkend. Er zit geen enkele negatieve connotatie aan het woord abnormaal. Je kan tegen een of andere artiest die gedurfde oefeningen aan een hoge paal doet ook zeggen, “dit is abnormaal wat je doet”. Of in het Antwerps dialect “ das ni normoal gast.” Hij zal dit dan ook als een compliment beschouwen. Een schilderij kan je abnormaal knap geschilderd vinden. De schilder zal in de wolken zijn over jouw reactie. Zeg je dat een boek abnormaal mooi geschreven werd, dan zal de schrijver het gevoel hebben dat hij een uitzonderlijke prestatie heeft geleverd. Normaal is, om een Engelse term te gebruiken, mainstream (alvast mijn excuses Rob). Alles wat daarbuiten gebeurd is per definitie abnormaal. Het maakt in wezen geen enkel verschil of het in negatieve of positieve zin is. Net zoals het woord normaal niet altijd als positief ervaren wordt. Het is normaal dat als je je hand tegen een gloeiende kachel houdt je je hand verbrand, maar het is abnormaal om dat te doen.

Ook in de natuur wordt de normale gang van zaken afgewisseld met afwijkende gedragingen of gebeurtenissen. Het klimaat gedraagt zich abnormaal sinds de mensheid de aarde zonder scrupules uitbuit. We moeten op de één of de andere manier leren leven met een abnormale toestand. Sommige mensen reageren abnormaal op een normale toestand. Persoonlijk vind ik het normaal als iemand, zoals laatst een West-Vlaamse politica, zegt dat het Holebi-huwelijk abnormaal is. Hoewel het sociaal aanvaard is,  wijkt het nu eenmaal af van het gangbare. Zij bedoelt daar waarschijnlijk niets negatiefs mee. Wat ik echter wel erg bedenkelijk vind, is dat zij datzelfde homohuwelijk “een brug te ver” vindt.

En dat vind ik pas getuigen van een ongelofelijke bekrompenheid en kortzichtigheid

Dat is niet normaal!

Tot de volgende……

3 Dagen

Geplaatst 5 juni 2019

Soldaatje

Beste lezer, laatst hoorde ik op de radio dat de vakbonden van ons Belgisch leger een 3 dagen werkweek willen voorstellen. Spontaan zag ik In mijn gedachten aan onze landsgrenzen grote borden opduiken waarop te lezen stond “Geachte potentiële vijand, als u het plan opvat om ons land te veroveren, houdt er dan rekening mee dat u van Woensdag 17:00h tot Maandag 08:00h niet op enige tegenstand van betekenis hoeft te rekenen”. Aan de kazernes hangen dan bordjes met de openingsuren. “Open: maandag, dinsdag en woensdag van 08:00h tot 17:00h.”

Nu er binnenkort verschillende ministeriële postjes vrijkomen had ik me graag kandidaat gesteld voor de functie van minister van landsverdediging.    Met mijn gedurfd plan om een eventuele vijand te verschalken zou ik het totale effectief, van de gewone piot tot en met de onderofficieren, in 2 groepen verdelen. Eén groep die aanwezig is van maandagochtend 8 uur tot woensdagavond 17:00h en een tweede groep die van woensdag 8u tot vrijdag 17:00 de boel in de gaten houdt. Ja beste lezer ongetwijfeld heeft u de sluwheid van mijn plan doorzien. Woensdag staan onze ABL-lers op volle sterkte paraat. Als we dan eventuele malversieve sujetten kunnen overtuigen om hun activiteiten bij voorkeur op woensdag te ontplooien, komt het veiligheidsgevoel van Jan met de pet niet in het gedrang. De officieren zou ik dan opdragen om tijdens het weekend hun mess te komen bevolken, dat doen ze nu ook al. Ik herinner mij nog dat ik in mijn jeugdjaren met een oom op zondag met de hele familie in Leopoldsburg in de officieren-mess ging eten. Het eten was daar, in die tijd toch, best te pruimen. Hoewel ik me niet meer herinner of er toen pruimen op het menu stonden.

Over andere mogelijke calamiteiten moet nog even onderhandeld worden. Om problemen bij overstromingen, aardbevingen en andere natuurrampen te helpen opvangen zou ik alvast een openbare aanbesteding uitschrijven waarbij via het Flexi Job statuut de nodige equivalenten stand-by zullen staan.

 Ik wil eventuele beslissingsnemers nog even meegeven dat ik eind jaren 70 geruime tijd heb doorgebracht in een kazerne in Brasschaat. Juist maar om aan te tonen dat ik ruime ervaring heb om urenlang de tijd in ledigheid te zien verglijden.

Tot de volgende………

 

Mannen Met Baarden

Geplaatst 23 april 2019

baarden

Je houdt het niet voor mogelijk beste lezer maar laatst las ik in de kwaliteitskrant Het Laatste Nieuws een artikel met de titel ‘Mannen met lang haar of baarden hebben kleinere ballen’. Reeds heel mijn leven loop ik op deze aardkloot (pun intended) rond met langere haren een stevige baard. U begrijpt dat deze titel boven het artikel mijn onverdeelde aandacht trok.

Niet dat ik te klagen heb over mijn voortplantingsorgaan, ik heb er tenslotte de grondstoffen mee aangeleverd waarmede mijn ex-echtgenote 3 kinderen heeft gemaakt. Toch kan ik niet zeggen dat mijn ballen echt groot zijn. Vanochtend dacht ik nog bij mezelf dat ik misschien beter mijn haren en baard kortgeschoren had tijdens mijn adolescentie-jaren. Verder redenerend op de uitspraak van professor Cyril Grueter, van  de universiteit  Western Australia, zouden mijn ballen dan aanzienlijk groter geworden zijn. Ik dacht nog even aan de ruime joggingbroeken die de generatie kaalgeschoren Gabbers plachten te dragen. Daar was dus blijkbaar een gegronde reden voor.

De ondertitel van het artikel waarschuwde dat het lezen ervan onze manier van kijken naar mannen met baarden compleet zou veranderen. Ik heb dat mogen ondervinden, beste lezer. De blikken vol medelijden die ik toegeworpen kreeg spraken boekdelen. Ik zag ze haast denken ‘och Here die heeft waarschijnlijk kleine ballen’. Ze lieten mij nog net niet voorgaan aan de kassa van de supermarkt. Of hielpen me de straat niet over. Die ene keer dat men mij toch liet voorgaan bij de bakker dacht ik bij mezelf: het zal wel met mijn ballen te maken hebben. Ziet u beste lezer, een mens zou van minder onzeker worden.

Al enkele weken sta ik in twijfel om mijn baard af te scheren en mijn haren een beetje korter te laten knippen. Ik vrees echter dat mijn ballen dan zouden kunnen zwellen en ik verplicht zal zijn om een nieuwe reeks broeken aan te schaffen om het zomerseizoen door te komen.

Het lezen van het bewuste artikel heeft mijn leven volledig ondersteboven geworpen, begrijpt U.

En zo hebben jullie dan 2 columns over eieren in deze paasperiode gekregen beste lezer.

Tot de volgende………………….

 

Eitje

Geplaatst 15 april 2019

Eitje

Laatst, beste lezer, las ik in de krant dat verschillende grootwarenhuizen ervoor gekozen hebben om witte eieren in de plaats van bruine te verkopen. Door over te schakelen op witte eieren zouden we de CO2-uitstoot kunnen verlagen met 8.868 ton. Dat is de uitstoot van 1.657 Belgische gezinnen in een volledig jaar, of van een autorit van 50 miljoen kilometer, 1.232 keer de wereld rond. Een witte kip zou meer eieren leggen, heeft een langer productief leven en eet zeven gram minder per dag dan een bruine kip.

Ikzelf vind zo een redenering wel erg op het randje, beste lezer. Gaan we nu de bruine kip veroordelen omdat ze minder lang leeft, te veel eet en niet productief genoeg is? Het beest heeft het al zwaar genoeg zonder dat wij haar nu ook nog gaan stigmatiseren. Nog niet zo lang geleden had ik op een of ander sociaal media een foto gezien met witte en bruine eieren en op de voorgrond een koppel dooiers in een bord met daaronder een goedbedoelde slogan tegen racisme. “Vanbinnen zijn we allemaal hetzelfde.” Nu blijkt dat dit niet het geval is. Het begint al met de kip. Zelfs de wetenschap schuwt de clichés niet in dit debat. Ik vind persoonlijk dat het centrum voor gelijke kansen deze zaak ten gronde moet onderzoeken. Het begint bij een kip en waar eindigt het?

Om mijn betrokkenheid bij dit heikele onderwerp te laten blijken ga ik een opvangcentrum voor bruine eieren starten. Alle bruine eieren mogen bij mij binnen gebracht worden in doosjes van zes, twaalf of op plateaus van 36 stuks. Zelfs een eenzaam bruin ei is bij mij welkom. Ik zal ze met zorg omringen. Ik heb de echtgenote gevraagd om op korte termijn te zorgen voor een aantal koekenpannen met redelijke diameter, zodat ik binnenkort een pannenkoekenzaak kan starten. Iedereen kan dan bij mij een pannenkoek komen eten, gemaakt met alleen maar bruine eitjes. Gewoon om te proeven dat er geen verschil is tussen de pannenkoeken gemaakt met witte eitjes thuis, en mijn pannenkoeken. Van het eventuele overschot van de opgevangen bruine eieren maak ik advocaat, die kan ook nog van pas komen.

Ik zoek ook nog een partner om een asielcentrum voor bruine kippen op te richten, in de omgeving van “het Merchtem van Maggie” als het kan.

Tot de volgende………….

 

De Peuk

Geplaatst 8 april 2019

Asbak

Beste Lezer, iets meer dan 40 jaar geleden waren de meesten onder ons nog niet zo met het milieu begaan als vandaag de dag. Ik zelf allerminst. En als verstokte roker slingerde ik mijn sigarettenpeuken lustig de vrije natuur in en samen met mij vele anderen. Het gebeurde met de regelmaat van de klok dat één of andere wachtende automobilist de inhoud van zijn asbak in de goot langs de straatkant ledigde. We verwensten de dader dan wel, maar dat kwam meer omdat we de berg peuken moesten opruimen. We vonden het smerig maar dachten niet echt aan de natuur. De tijden veranderen en jaren geleden was ik klaar met het roken en bijgevolg ook met het wegslingeren van sigarettenpeuken. Niet dat ik toen al milieubewuster was geworden, beste lezer, het roken was gewoon te duur geworden.

Vandaag reed er een klein groezelig autootje voor me uit, waaruit langs chauffeurszijde een behaarde getatoeëerde onderarm hing. Tussen duim en wijsvinger hield de arm een sigaret vast. Af en toe verdween hij met de sigaret terug in het autootje waarna er een grijsblauwe walm door het open raam naar buiten kwam, een beetje later gevolgd door de harige arm. Dit ging zo een tijdje door. De ruiten van het autootje hadden bijna dezelfde kleur als de sigarettenrook die uit het vehikel kwam.

Na een kwartiertje of zo verdween de arm voor iets langere tijd terug in het autootje waarna er een enorme hoeveelheid rook naar buiten kwam. En toen gebeurde het, de arm kwam nog éénmaal even naar buiten en de sigarettenpeuk werd met een vlugge beweging van duim en wijsvinger de natuur ingekeild. Ik staarde vol ongeloof naar wat zich voor mij afspeelde. En oprechte verontwaardiging kwam in me op. Even had ik meelij met de harige arm die blijkbaar nog steeds geen rekening hield met de natuur. Maar toen daagde het mij beste lezer. Ze voorzien geen asbak meer in de auto’s van tegenwoordig.

Dat is in de moderne auto’s een optie geworden. Voor een asbak moet je nu bijbetalen. Je zou toch voor minder stoppen met roken.

Tot de volgende

 

Android

Geplaatst 1 april 2019

Android

Lieve lezer, laatst vroeg mijn alsmaar slimmer wordende smartphone me om een update uit te voeren. Niets aan de hand zal u zeggen, gewoon even install now aanklikken en de rest volgt vanzelf. Dat dacht ik ook en daarom tikte ik dus op Install Now.

Beste lezer, dat had ik beter niet gedaan. Eerst kwam er een groen mannetje op mijn scherm met allerlei draaiende wieltjes in zijn buik. Dat duurde naar mijn gevoel een eeuwigheid. Er leek wel geen eind aan te komen. Tot opeens mijn scherm volledig uitging. En dan word je toch even argwanend. Ik nam het ding op en probeerde er weer leven in de krijgen. Over de reanimatie van een dode Smartphone heb ik nooit iets geleerd. Het weinige dat ik ervan weet komt grotendeels door zelfstudie. Na enkele vruchteloze pogingen om  weer leven in de zaak te krijgen, legde ik het ding na een tijdje moedeloos terug opzij en staarde er vol onbegrip naar.

Maar kijk beste lezer, amper had het toestel de tafel geraakt of het scherm floepte terug aan. Er kwam nu zo een raar balkje op dat van links naar rechts langzaam opgevuld werd met een groene lijn. “Installatie voorbereiden” stond eronder. Dit duurde enkele minuten en al die tijd zat ik met het akelige idee dat de echtgenote wel eens zou kunnen bellen met één of ander leuk nieuwsje en ik dit dan zou missen. Waarna ik haar een hele uitleg zou moeten geven over waarom en hoe. Ah! Het rare balkje was nu helemaal groen om daarna gelijk even te verdwijnen en terug te verschijnen. “Installatie uitvoeren” stond er nu onder. En het balkje begon langzaam van links naar rechts opnieuw groen te kleuren. Het leek me iets sneller te gaan. Afijn, na ongeveer een half uurtje afgesneden te zijn van de buitenwereld startte het dingetje terug op en moest ik mijn code invoeren. Wel beste lezer, ik moet in mijn leven al zoveel codes onthouden dat ik van de zenuwen spontaan een complete code black-out kreeg. Na enig zoekwerk vond ik deze terug op het kaartje van mijn telefoon operator.

Mijn scherm lichte vrolijk terug op. En tot mijn verbazing beste blogvolger, zag mijn scherm er nu volledig anders uit. De mij vertrouwde icoontjes van mijn contacten, foto app, berichten, galerij en andere waren veranderd in één of andere debiele Fisher-Price versie. Ik was erg aangedaan. Ik ben op een leeftijd gekomen, beste lezer, dat ik allergisch ben voor veranderingen. Zeker als die opgelegd worden door één of andere pipo die juist zijn kinderspeelgoed ontgroeid is.

Ik vind mijn telefoon er niet meer uitzien.

Tot de volgende………….

 

De Week Van Herman 17

Geplaatst 26/03/2019

H17

Herman had me gebeld met de boodschap dat hij terug was uit Spanje. Hij keek ernaar uit om me te ontmoeten. Ik deed mijn zwarte pak aan, met zwarte hemd, zwarte sokken en zwarte das. Niet om politiek correct te blijven, maar gewoon omdat er deze tijden op het politieke forum niet te veel te lachen valt.

Herman zat zoals steeds aan zijn tafeltje bij het raam met de sanseveria’s. Hij liet met een bedenkelijk gezicht zijn pint tussen duim en wijsvinger ronddraaien, terwijl hij door het raam staarde. ‘Ha Mijnheer’ zei hij.  ‘Zet u erbij. Kunt u nog volgen mijnheer? Ik las vandaag in de krant dat de Jakobshavn Gletsjer in Groenland terug aan het aangroeien is.’ Ik keek hem blij verrast aan. ‘Neen mijnheer’ zei hij ‘het is niet goed volgens de wetenschappers. De groei zou door het koudere zeewater komen. De wetenschap is erachter gekomen dat gletsjerijs gevoelig is aan schommelingen van de watertemperatuur.’ Ik keek hem vragend aan. ‘Wel’ ging hij verder ‘Ik heb dat enkele keren mogen ondervinden met de ijsblokjes in mijn sangria. Die smolten ook sneller als ik in de zon zat.  IJs is gevoelig aan zijn omgevingstemperatuur mijnheer, dat weet ik uit ondervinding. De wetenschappers weten dat nu en zijn misnoegd want het wordt nu volgens hen moeilijker om voorspellingen te doen. Straf hé?’

Ik staarde Herman met open mond aan. ‘Weet je mijnheer’ ging hij verder. ‘Frank Deboosere vertelde deze week op de radio dat er 50% minder mist is dan vroeger. Dat komt omdat onze lucht zuiverder is, minder fijn stof. En minder fijn stof betekend minder mist. Ook geen goed nieuws hé mijnheer. Doordat er minder fijn stof is, warmt de aarde sneller op. En doordat de aarde sneller opwarmt, komt er meer Co2 in de lucht.’

‘Weet je mijnheer, ik denk dat die milieu-kampeerders in Brussel nog aardig wat werk hebben om alles terug op een rijtje te krijgen.’

Herman dronk zijn pint leeg, knipoogde even naar mij en verliet de kroeg.

Ikzelf kreeg opeens heel veel zin om enkele maanden naar Spanje te trekken. Misschien dat Herman een goed adresje voor een lekkere sangria weet.

Tot de volgende…….

 

Rekenwerk

Geplaatst 18 maart 2019

ijsvrije-auto

De nachtelijke koude had mij verrast toen ik deze ochtend naar het werk wilde vertrekken. Ik heb een hekel aan krabben. Ik bedoel hiermee de voorruit van mijn auto ijsvrij maken. Ik hoorde juist nog hoe de weerman op de radio vertelde dat de dagen en de nachten even lang waren op dit moment van het jaar. Ik weet niet hoe het komt maar bij mij lijken de nachten het hele jaar door korter dan de dagen.

Tijdens mijn ochtendlijk ritueel is mijn tijd zorgvuldig verdeeld over de verschillende uit te voeren taken. Voor het toiletbezoek, tandenpoetsen, douchen, baard verzorgen en aankleden voorzie ik ongeveer 25 minuten. Ontbijt en medicatie tegen allerlei ouderdomskwaaltjes samen met het doorbladeren van de ochtendkrant nemen ongeveer 10 minuten in beslag. Snel uitgerekend verloopt er tussen het opstaan en het in de wagen stappen ongeveer 35 minuten. Tel bij deze 35 uiterst welbestede minuten, mijn reistijd naar het werk, die gemiddeld 45 minuten bedraagt en je trekt deze af van het uur dat ik op kantoor verwacht word dan kom je uit op het uur dat mijn wekker afloopt.

Dit is een geijkte formule. Tot de vrieskoude roet in het eten komt gooien. Een beetje uit de kluiten gewassen voorruit vraagt al snel een aantal minuten werk. Spuitbus uit de garage halen, uit het zijvak in de autodeur nemen het lijkt allemaal niets maar het vraagt tijd. Als de ruit aan de buitenkant ijsvrij is ben je er nog niet. Vanaf het moment dat je instapt, dampt de voorruit langs de binnenkant gegarandeerd helemaal aan. Je ziet geen meter ver. Het is allemaal makkelijk op te lossen. Je zet simpelweg de voorruitverwarming op en tergend langzaam zie je de mist optrekken. Allemaal niet erg. Maar het vraagt tijd.

En die heb ik ’s ochtends niet……

Tot de volgende

 

De Week Van Herman 16

Geplaatst 11 maart 2019

sanseveria

Het was er donker toen ik de gelagzaal binnenstapte. De deur was los dus de zaak was volgens mij niet gesloten, toch waren alle lichten uit. Herman had me gevraagd om langs te komen en ik had hiervoor speciaal mijn oranje kostuum met blauwe hemd, gele das, rode schoenen en groene sokken aangedaan, dit alles om politiek correct te blijven.

Op het moment dat ik de deur achter me dicht deed ging het licht aan. Herman stond achter zijn tafeltje aan het raam met de sanseveria’s, met zijn pint in de lucht te zwaaien. Hij werd omringd door talloze andere stamgasten. “Hartelijk gefeliciteerd mijnheer “zei hij. “Gefeliciteerd met uw 200ste column. Hip hip hoera “riep hij er nog achter alsof het mijn verjaardag betrof. De vrije stoel aan zijn tafeltje waarop ik plaats moest nemen was versierd met veelkleurige linten. Om politiek…. juist ja.  De waard bracht, op de tonen van de triomfmars uit de opera Aida, een taart met 20 kaarsjes erop één voor elke 10 columns. Ook zette hij een postzak naast mijn stoel met daarin wenskaarten van hoogwaardigheidsbekleders en andere lezers van over de hele wereld. Gelukwensen uit Amerika, Spanje, Nederland, Portugal, Ierland en zelfs uit Indië en China, te veel om op te noemen.

“Mijnheer” zei Herman, “Vandaag gaan we alleen maar vieren. We vergeten de Joodse praalwagen in de stoet van Aalst. We vergeten ook alle Anuna’s en andere De Wevers. We denken even niet aan opwarming, afkoeling, gele hesjes, gevallen regeringen, stakingen, loonkloven of wat dan ook. We laten ons gewoon eens goed gaan.” Ook de burgemeester deed zijn duit in het zakje een gaf een rondje voor de hele zaak. Zijn voorstel om mij ereburger te maken heb ik nederig van de hand gewezen. Gerda trok mij stevig tegen haar weelderige boezem aan en gaf me drie klinkende zoenen op de wang. Ze overhandigde me een mooie oorkonde waarop ik uitgeroepen werd tot de beste columnschrijver van het noordelijk halfrond.

Het feest ging onverminderd door en onder invloed van het tot mij genomen gerstenat en de muziek van ene Frank Sinatra, die My Way zong, kwam ik in de behaaglijke wereld tussen droom en werkelijkheid terecht. De polonaises en de stemmen klonken steeds verder weg.

Ik voelde nog hoe iemand me met de schouder schudde en hoorde mijn naam steeds luider klinken. Het was de echtgenote die me half slapend, aan mijn bureau gezeten, wakker schudde en vroeg hoe ver ik stond met mijn 200ste column.

Tja, daar moet ik toch eens werk van maken.

Tot de volgende………

 

Café-Praat

Geplaatst 4 maart 2019

Café

Soms vind je er nog één, of je stapt er tot je eigen verrassing één binnen na een weldoende wandeling. Ik weet nog dat er vroeger veel meer waren en dat elk dorp er wel een paar had. Voor de één een dagelijkse ankerplaats, voor de ander een wekelijks klankbord.

De Kroeg, bruine kroeg of praatcafé. Een plaats waar je je vrienden kon ontmoeten en ongestoord van gedacht kon wisselen. Verstandige en minder verstandige gesprekken kon voeren, discussies, hoogoplopende discussies, ruzies en heel uitzonderlijk een opstandje. Dit alles min of meer in goede banen geleidt door een sympathieke cafébaas vanachter zijn tapkast. Een praatcafé waar café-praat verkondigd werd door nuchtere en minder nuchtere café-gasten. Dit alles overgoten met een saus van tabaksrook, verschaald bier, cola, vriendschap en persoonlijk contact. Maar bovenal, wat er in de kroeg verteld werd bleef in de kroeg. En als je buiten ging vervaagden je woorden als vanzelf in een zee van voortkabbelende gesprekken en veranderende onderwerpen.

Steeds meer zie ik op sociale media dezelfde cafépraat opduiken over de meest uiteenlopende onderwerpen. Dezelfde meningen maar dan vanuit de anonimiteit van de luie zetel ingetypt op een klavier of Smart Phone. Dezelfde gratuite boutades, over recht of onrecht, etnische verschillen, levensovertuigingen en levensvisies. Ieder overtuigt van zijn eigen gelijk, maar dan nuchter zonder de verzachtende nevel van alcohol, althans dat hoop ik of moet ik zeggen, dat vrees ik. Want deze uitspraken staan wel voor de eeuwigheid op het internet. Het zou misschien een idee zijn moesten sommigen onderaan hun posts vermelden hoeveel glazen ze al binnen hebben vooraleer ze hun grote gelijk aan het publiek voorschotelen.

Vroeger in de kroeg kon je dat zien…..

Tot de volgende

 

Bloemen

Geplaatst 25 februari 2019

20190221_182400 (1)

Beste Lezer, enkele jaren al heb ik de gewoonte om tijdens de middagpauze even mijn echtgenote te bellen. Dit is zo gegroeid dat het  een automatisme is geworden.

Gewoonlijk gaan onze gesprekken over gewone dingen. – Of ze goed geslapen heeft, vraag ik haar dan waarna ze naar goede gewoonte “zo zo ” antwoordt. Of er iets speciaals was met de ochtendpost vraag ik haar dan ook nog, louter om mijn nieuwsgierigheid te sussen. Gevolgd door nog een aantal andere triviale vragen. En gewoonlijk vraagt zij dan of mijn boterhammetjes, die ze de avond ervoor liefelijk bereid heeft, gesmaakt hebben. Waarop ik op mijn beurt uiteraard een bevestigend antwoord geef. Dit zijn zo de dagelijkse wederkerende middagconversaties tussen de echtgenote en mezelf. Niets speciaals dus.

Verleden donderdag liep het echter anders. Toen ik haar opbelde wenste ze me, alvorens ik iets kon zeggen, hartelijk proficiat. Opslag voelde ik mijn hart in mijn keel bonzen. Koortsachtig begon ik in mijn hoofd alle mogelijke scenario’s te overlopen, terwijl het zweet in mijn handpalmen kwam te staan. Niemand van de kinderen had een naderende geboorte aangekondigd in de eerstvolgende maanden. Dus daarop konden de gelukwensen niet alluderen. Promotie of loonopslag buiten mijn medeweten lag  ook  niet direct voor de hand. Een gewonnen Lotto zou ze wel anders aangebracht hebben. En de Nobelprijs voor letterkunde lag bij mijn weten ook nog niet direct in het verschiet.

Ik voelde hoe ik kostbare tijd dreigde te verliezen in het raden naar… . Dus antwoordde ik heel vrijpostig;  “allee voor u ook hé..”. Doch beste lezer, de aarzeling in mijn stem, hoe licht ook, verraadde mijn onwetendheid. Er klonk in elk geval tussen de achterdocht door een zekere vorm van triomf in de hare. -Hij weet het niet, hoorde ik haar denken. “We zijn vandaag 22 jaar gehuwd” zei ze me. Ik opperde nog dat ik dat ook wel wist maar dat ik haar op het ontiegelijk vroege uur deze ochtend niet wilde wekken en dat ik het als een verrassing wilde houden. Ik wist echter dat dit niet heel overtuigend over kwam.

Het lijkt de meeste mannen wel eens te overkomen, het vergeten van de huwelijks datum. Voor ons, mannen is dat een normale zaak. Contract getekend, punt daar hoeven we niet meer op terug te komen. Voor de echtgenote is het blijkbaar belangrijk deze gebeurtenis jaarlijks te herdenken, zoals de ondertekening van de wapenstilstand jaarlijks gevierd wordt. Een subtiele verwijzing naar hetgeen we jaren geleden beloofd hebben. Juist maar om ons er nog eens even aan te herinneren.

Ik ben die avond toch maar langs de bloemenwinkel gereden en heb een boeketje voor haar meegenomen.

Tot de volgende………………..

Dilemma

Geplaatst 11 februari 2019

Dilema

Als ik het me goed herinner flitste het een maand of twee geleden voor de eerste maal door mijn hoofd. In het begin wilde ik er niet te veel aandacht aan schenken, maar het liet me niet meer los. Niet dat ik ervan wakker lag en toch, bij het inslapen dacht ik eraan en in de ochtend juist na het ontwaken ook. Misschien moest ik er maar eens over schrijven, dacht ik bij mezelf.

Maar ja, als ik het zou opschrijven en publiceren bracht het ook onmiddellijk zoveel verantwoordelijkheid mee. De ene lezer kan het een plaats geven en een ander begint ermee te worstelen zoals ik. De ene lezer vindt er inspiratie in, de ander wordt er depri van. Ik kwam er alleen niet uit. Ten einde raad sprak ik erover met mijn echtgenote. Toen ik haar vroeg of ik er iets zou over schrijven in mijn wekelijkse column keek ze me bedenkelijk aan. “Tja… “zei ze, “het is niet gemakkelijk hé”.

Ik begreep dus dat het ook voor haar niet makkelijk was. Dagen gingen voorbij en ik ging met mijn dilemma naar mijn hoogbejaarde moeder. Ik legde op één van haar heldere momenten de zaak uitvoerig aan haar uit en stelde de belangrijke vraag. Erover schrijven of niet?  “Jongen, jongen toch” antwoordde ze “hoe zou ik je kunnen helpen. Daarbij, ik lees jou stukjes toch niet want mijn bril is versleten en ik vind ze toch maar zever in pakjes.”

Met haar wijze raad op zak en met kwellende gedachten in mijn hoofd reed ik naar huis. Ik stond er dus helemaal alleen voor. Zoveel was nu wel duidelijk. Zittend op een bolder naast het kanaal, overwoog ik de pro’s en de contra’s toen het langzaam begon te dagen.  Voor half februari zou ik een beslissing nemen. Half februari zou ik voor mezelf uitmaken of ik erover schreef of niet. En kijk, opslag waren al mijn demonen verdwenen. Ik werd er vrijwel onmiddellijk veel rustiger onder. Er was eindelijk een einde gekomen aan mijn tantaluskwelling. De langverwachte terugkeer van mijn geestelijk evenwicht was een feit.

Afgelopen week heb ik dus besloten om er niet over te schrijven en nu slaap ik ook veel beter en vooral vaster. En ik hoop dat u, beste lezer, dat nu ook doet. Zo zie je maar, te veel tobben is niet goed.

 

Tot de volgende…….

 

The Letter

Geplaatst 4 februari 2019

Lui

Ik weet niet meer in welk jaar het juist was. Maar het was in de tijd dat “de apen nog spraken en de mensen nog pek scheten” zoals mijn vader steeds plastisch placht te zeggen. Het was de tijd van de zwart-wit TV met 5 posten: BRT, RTBF, Holland 1, Holland 2 en met een beetje geluk als het weer meezat Rijsel, als de antenne op het dak juist stond.

In Antwerpen en daarrond was het de tijd van de Radiodistributie. Je kon je daarop abonneren en dan kreeg je een bakelieten kastje met 2 draaiknoppen aan de muur bevestigd. Eentje om het volume te regelen en één om van zender te veranderen. Je had ongeveer 12 zenders waaruit je kon kiezen. De klank kwam uit een speaker met een houten gelamineerde kast rond. Hij zag eruit als een antieke radio maar zonder zenderkeuze en volumeknoppen.

Mijn ouders hielden toen een boeken- en krantenzaak. Het was in die periode dat ik toevallig tussen de niet verkochte tijdschriften de “LUI” vond. Een blad waarin vrouwen zich in al hun heerlijkheid lieten zien. Terwijl de radiodistributie “The Letter “ van de “ Box Tops” uit de speaker liet knallen, kreeg ik mijn eerste bewuste erectie bij het zien van de blote borsten en behaarde venusheuvels. Ja beste lezers, toen waren de venusheuvels nog weelderig begroeid. De Pavlov-reactie bestaat echt heb ik toen mogen ondervinden. Jarenlang kreeg ik een spontane erectie alleen al bij het horen van The Letter, zelfs zonder “vieze boekjes” in te kijken. Ik hoefde The Box Tops maar te horen en ik had het zitten. Thuis, bij familie, op de kermis in de botsauto’s, aan de schietkraam of in de rups. Het was een kommerloze tijd zonder protestbetogingen en zonder klimaatproblemen. Het was de tijd van The Box Tops.

Toch The Letter nog eens opzetten straks, meer dan 50 jaar later. Niet dat ik het nodig heb, maar je weet maar nooit….

Liefje ?………………

 

Stik-Kapot

Geplaatst 28 januari 2019

stikkapot

4 dagen materniteit, dat vreet aan je.  Jouw eersteling die piepklein is, maar die een massa verantwoordelijkheid vraagt. Het heeft een ongelofelijke impact op het,tot nu toe, vrije leven van de jonge ouders. Geboorte via keizersnede en na 4 dagen mochten ze terug naar huis, steendood, kapot vertelde ze me. Ik herinner me nog de geboorte van mijn oudste. Éen maand te vroeg en geboren via keizersnede. Mijn ex echtgenote werd veroordeeld tot een kleine 10 dagen hospitaal.

Daar stond ik dan 40 jaar geleden als kersverse vader. 10 dagen stress en zorgen. De avond na de geboorte moest ik eerst de drukker op de hoogte brengen van de naam die we mijn oudste hadden toebedeeld, zodat de brave man de kaartjes  tegen de volgende ochtend kon drukken. Nog voor het bezoek aan mijn vrouw die eerste ochtend, even langs de supermarkt om een bak bier, flessen frisdrank, sinaasappelsap, een fles schuimwijn en de  onmisbare chips en nootjes buiten te halen. Koelkastjes waren niet standaard op de materniteit in die barre tijden. Snel werd het kinderbadje dat wel op de kamer aanwezig was gevuld met koud water om zo de drank koel te houden. Het werd een dagelijks dilemma: de kleine een bad geven betekende de drank warm laten worden. Hier moest stevig over nagedacht worden. Ik geef toe dat de kleine meestal wel won.

Het bezoek. Al na de eerste dag stroomde de kamer 2 maal daags vol met familie, vrienden, kennissen, vrienden van vrienden en andere mensen die gewoon een glas kwamen drinken. Als prille vader werd er van mij verwacht telkens mee een toost uit te brengen op het kleine wonder. Tussen 2 bezoek-stonden door moest ik terug naar de drukker om de kaartjes op te halen en terug naar huis om de suikerbonen te gaan halen die ik die ochtend vergeten was. Ik kwam net op tijd in het hospitaal om de volgende bezoekersgolf te verwelkomen en hen en ook mezelf te voorzien van drank. Sinas? Heb je geen appelsap? Neen, sorry niet aan gedacht.

De aangifte. Drie vrije dagen kreeg ik wettelijk, Ja beste lezer u leest het goed, 40 jaar geleden kreeg een jonge vader 3 dagen bevallingsverlof. De tweede dag ging ik vroeg in de ochtend met 2 getuigen naar het gemeentehuis om de kleine spruit te laten inschrijven in het bevolkingsregister. Daarna moesten we dit belangrijke moment in het leven van mijn eersteling even laten bezinken in café De Valk in Lier. Vervolgens snel naar het moederhuis, maar niet zonder eerst even te stoppen bij de supermarkt om toch maar een fles appelsap mee te graaien. Ik was net op tijd terug om de eerste nieuwsgierigen van de dag op te vangen en hen van drank en spijs te voorzien. Na de tweede dag lag de kamer vol met cadeautjes, bloemen, papiertjes platgetrapte chips en nootjes. De witte lakens op het bed van mijn echtgenote stonden vol kleine oranje vingertjes van de chips etende kindertjes die op haar bed rond hadden getuimeld. Er begon ook een verschaalde reuk in de kamer te hangen die ik in café De Valk ook al meende te ruiken. Die avond  restte er mij niets beter dan de auto vol te laden met de gekregen giften en bloemen. De ochtend daarop heb ik dan de geboortekaartjes op de post gedaan, het leeggoed binnen gebracht, nieuw volgoed buiten gesleurd en ben ik op tijd naar de jonge moeder gereden in afwachting van de eerste bezoekers.

Na drie hectische dagen ” mocht ” ik terug gaan werken en kon ik er ook nog zeven avonden lang voor zorgen dat het de stroom bezoekers in het moederhuis aan niets ontbrak.

Ik heb er alle begrip voor dat ze zich steendood voelden. Ik was dat ook.

De fles appelsap heb ik zelf mogen leegdrinken.

Tot de volgende……………..

 

Nazaten

Geplaatst 21 januari 2019

nazaten

Wees geduldig met mij als het niet waar is maar ik meen eens ergens gelezen te hebben dat over het algemeen, in weerwil van wat altijd aangenomen werd, de vrouwelijke bloedlijn bepalend zou zijn voor de voortzetting van het geslacht. Onze voorouders die er nogal een machocultuur op nahielden zouden dit niet graag gehoord hebben. En ook nu nog, in deze moderne tijden, zijn er mensen die geloven dat het mannelijke zaad heilig is omdat het wit ziet. In de bijbel wordt er eveneens op gealludeerd in de passage dat Onan zijn zaad niet nodeloos mocht verspillen door het op de grond de laten vloeien. (Voor de intelligentsia: Genesis 38: 8-10)

Doorheen de eeuwen werd dus blindelings aangenomen dat er een jongen nodig was om het geslacht voort te zetten. Ook in de hedendaagse koningshuizen wordt de macho-eer gestreeld bij de geboorte van een mannelijke erfgenaam. Blijkt nu dat deze gedachtegang niet helemaal correct is. Toch zijn er in onze huidige tijd ook nog mannen die ervan overtuigd zijn dat alleen mannelijke erfgenamen hun bloedlijn kunnen voortzetten. Een verkeerde veronderstelling naar ik onlangs las in de Libelle, Dag Allemaal of een ander wetenschappelijk magazine, ik lees immers niets anders, maar ik kan alsnog verkeerd zijn. Ja beste lezer ook ik kan af en toe wel eens dwalen.

Verleden vrijdag heeft mijn dochter in het verre Ierland een dochtertje op de wereld gezet. Dit vernam ik na een licht emotioneel getint telefoontje van mijn schoonzoon; kersverse en trotse vader van “Teagan”. Zo heet het wichtje. We noemen haar dan ook Teagan. (Ik kon het niet laten het onderscheid tussen noemen en heten even in de verf te zetten voor de jeugdige lezers). Mijn dochter die op een ingetogen stille manier de taak op zich had genomen om de eilandbewoners van nieuw bloed te voorzien is dus onstuitbaar begonnen, om als een van mijn nazaten, het Ierse eiland op een vrouwelijke en zachte maar besliste manier te veroveren. Teagan is mijn kleine soldaatje dat helemaal klaar is om samen met haar moeder de Ierse harten in te palmen.

Zo is het.

Daarbij ik heb een hekel aan dat Macho gedoe.

Tot de volgende

 

Sorry

Geplaatst 14 januari 2019

sorry

Het lijkt wel of excuses aanbieden een nieuwe hype is geworden. Sorry zeggen is blijkbaar weer in. Maar te dikwijls sorry zeggen doet af aan de geloofwaardigheid en aan de draagkracht van het woord zelf. De intentie vervaagt en in sommige gevallen dient het als een doekje voor het bloeden. Zelfs als dat bloed al lang gestold is, de wond geheeld en er alleen nog een litteken overblijft. Verleden week heeft de Duitse regering bij monde van Mevrouw Merkel zich verontschuldigd bij de Grieken voor de behandeling die ze ondergaan hadden tijdens de oorlog.

Sta me toe even in te zoemen op dit gebeuren. De huidige Duitse regering biedt zijn excuses aan voor hetgeen het Griekse volk pakweg 75 jaar geleden heeft meegemaakt. Het lijkt er dus sterk op dat een minister van een generatie die zelf niets misdaan heeft, zijn excuses aanbiedt in naam van iemand die er niet meer is maar die wel iets op zijn kerfstok had, aan iemand die er waarschijnlijk toen nog niet was en het ook zelf niet meegemaakt heeft

Ik had me juist even in mijn luie stoel gezet om dit ethisch en psychologisch dilemma te overpeinzen toen de bel ging.

Er stond een Nederlander voor de deur met een assortiment kaas en een bus karnemelk. Hij wist dat ik een tot in Amerika bekend column schrijver was en kwam uit hoofde van het Nederlandse volk zijn excuses aanbieden voor de dingen die de Hollanders tijdens de regering van Willem II tussen 1814 en 1830 met mijn voorvaderen hadden uitgespookt.

Ik zat nog maar net terug neer en er werd opnieuw met aandrang op de belknop gedrukt. Een deftige, in kostuum gestoken fransman kwam mij, samen met een fles bordeaux, de excuses aanbieden van de regering Macron voor de baldadigheden van Napoleon. Toen ik hem een uurtje en 3/4 liter goede bordeaux later terug buitenliet zijn we elkaar broederlijk in de armen gevallen. Alles was vergeten en vergeven.

Ik had mijn deur nog niet gesloten toen er een man in Tiroler kostuum de hoek omkwam zwaaiend met een bosje Edelweiss.  Hij stond erop dat ik zijn excuses aanvaarde voor hetgeen de Habsburgers ons aangedaan hadden. Maar toen hij mij absoluut op een lied met veel gejodel wilde trakteren heb ik hem beleefd maar gedecideerd de deur gewezen.

Terwijl ik voordeur wilde sluiten zag ik nog net hoe een stelletje dronken Spanjaarden met veel lawaai de straat in gezwaaid kwam. Ik heb snel mijn deur op slot gedraaid, de lichten uitgedaan en de bel afgezet.  Ik had even mijn bekomst van al deze verontschuldigingen. Trop is te veel zou wijlen Vanden Boeynants (minister van staat 1969) destijds gezegd hebben.

Toen kwam de echtgenote mij wakker maken om te zeggen dat er een of andere Italiaan met een fles Chianti en een doosje echte truffels aan de deur stond die mij dringend wilde spreken. Die heb ik dan maar binnen gelaten. De Romeinen hebben tenslotte ook nog iets goed te maken met ons.

Sorry voor de lengte van deze column.

Tot de volgende………..

 

We Hebben Het Weer Gehad

Geplaatst 7 januari 2019

2019

Het was weer leuk de voorbije weken. Voor de meeste mensen was het peis en vree.  Zelfs de gele hesjes hielden het een beetje rustiger tijdens de feestdagen. Er waren er ook aanzienlijk minder, de familieplicht roept, weet je. Je wordt verwacht aan de dis met ooms en tantes tijdens de kerst en dan kun je moeilijk tijd vrijmaken om de politie te gaan bekogelen met alles wat er los en vast zit. In deze gedragen sfeer van zaligheid komt het ook niet goed over om de boel kort en klein te slagen en elkaars gezicht te vertimmeren.

In Molenbeek werd echter de traditie voortgezet en hielden de rijkelijk van zuiders bloed voorziene jongeren hun jaarlijkse Nieuwjaars – veldslag met de politie. De burgemeester van Molenbeek scheen de jaarlijkse feestelijkheden vergeten te zijn want ze was op verlof in het buitenland. Een veilige vrijhaven, of misschien waren ze haar vergeten uit te nodigen, waaruit blijkt dat er opvoedkundig nog wel iets aan die jongeren verbeterd kan worden. Niet getreurd ze hebben nu al gezegd dat het spektakel volgend jaar nog straffer zal worden. Een hint voor de burgermoeder van Molenbeek om volgend jaar niet op wintersport te gaan  maar mee te vieren in haar gemeente.

We hebben ze weer gehad. De obligatoire nieuwjaarswensen van geluk, goede gezondheid, succes en dat we de lotto mogen winnen. En vooral een goede gezondheid. Ik beken, ik heb dapper meegedaan in het rondstrooien van clichés. Ik heb zodanig mijn best gedaan dat ik er mijn buik van vol heb. Er kan haast geen gelukkig 2019 meer bij. Ik wil het de eerstvolgende 11 maanden ook niet meer horen.

Wel wens ik dat jullie allen ontzettend veel zullen lachen in 2019. Want lachen is gezond, lachen doe je samen. Immers als je alleen lacht komt dat redelijk dwaas over. En mensen die samen lachen zullen elkaar niet op het gezicht slaan. En als je samen lacht ben je samen gelukkig. En samen gelukkig zijn is vrede. Want als je samen lacht begrijp je elkaar. En daar draait het om.

Tot de volgende…………..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s