9/ ARCHIEVEN 2019

Café-Praat

Geplaatst 4 maart 2019

Café

Soms vind je er nog één, of je stapt er tot je eigen verrassing één binnen na een weldoende wandeling. Ik weet nog dat er vroeger veel meer waren en dat elk dorp er wel een paar had. Voor de één een dagelijkse ankerplaats, voor de ander een wekelijks klankbord.

De Kroeg, bruine kroeg of praatcafé. Een plaats waar je je vrienden kon ontmoeten en ongestoord van gedacht kon wisselen. Verstandige en minder verstandige gesprekken kon voeren, discussies, hoogoplopende discussies, ruzies en heel uitzonderlijk een opstandje. Dit alles min of meer in goede banen geleidt door een sympathieke cafébaas vanachter zijn tapkast. Een praatcafé waar café-praat verkondigd werd door nuchtere en minder nuchtere café-gasten. Dit alles overgoten met een saus van tabaksrook, verschaald bier, cola, vriendschap en persoonlijk contact. Maar bovenal, wat er in de kroeg verteld werd bleef in de kroeg. En als je buiten ging vervaagden je woorden als vanzelf in een zee van voortkabbelende gesprekken en veranderende onderwerpen.

Steeds meer zie ik op sociale media dezelfde cafépraat opduiken over de meest uiteenlopende onderwerpen. Dezelfde meningen maar dan vanuit de anonimiteit van de luie zetel ingetypt op een klavier of Smart Phone. Dezelfde gratuite boutades, over recht of onrecht, etnische verschillen, levensovertuigingen en levensvisies. Ieder overtuigt van zijn eigen gelijk, maar dan nuchter zonder de verzachtende nevel van alcohol, althans dat hoop ik of moet ik zeggen, dat vrees ik. Want deze uitspraken staan wel voor de eeuwigheid op het internet. Het zou misschien een idee zijn moesten sommigen onderaan hun posts vermelden hoeveel glazen ze al binnen hebben vooraleer ze hun grote gelijk aan het publiek voorschotelen.

Vroeger in de kroeg kon je dat zien…..

Tot de volgende

 

Bloemen

Geplaatst 25 februari 2019

20190221_182400 (1)

Beste Lezer, enkele jaren al heb ik de gewoonte om tijdens de middagpauze even mijn echtgenote te bellen. Dit is zo gegroeid dat het  een automatisme is geworden.

Gewoonlijk gaan onze gesprekken over gewone dingen. – Of ze goed geslapen heeft, vraag ik haar dan waarna ze naar goede gewoonte “zo zo ” antwoordt. Of er iets speciaals was met de ochtendpost vraag ik haar dan ook nog, louter om mijn nieuwsgierigheid te sussen. Gevolgd door nog een aantal andere triviale vragen. En gewoonlijk vraagt zij dan of mijn boterhammetjes, die ze de avond ervoor liefelijk bereid heeft, gesmaakt hebben. Waarop ik op mijn beurt uiteraard een bevestigend antwoord geef. Dit zijn zo de dagelijkse wederkerende middagconversaties tussen de echtgenote en mezelf. Niets speciaals dus.

Verleden donderdag liep het echter anders. Toen ik haar opbelde wenste ze me, alvorens ik iets kon zeggen, hartelijk proficiat. Opslag voelde ik mijn hart in mijn keel bonzen. Koortsachtig begon ik in mijn hoofd alle mogelijke scenario’s te overlopen, terwijl het zweet in mijn handpalmen kwam te staan. Niemand van de kinderen had een naderende geboorte aangekondigd in de eerstvolgende maanden. Dus daarop konden de gelukwensen niet alluderen. Promotie of loonopslag buiten mijn medeweten lag  ook  niet direct voor de hand. Een gewonnen Lotto zou ze wel anders aangebracht hebben. En de Nobelprijs voor letterkunde lag bij mijn weten ook nog niet direct in het verschiet.

Ik voelde hoe ik kostbare tijd dreigde te verliezen in het raden naar… . Dus antwoordde ik heel vrijpostig;  “allee voor u ook hé..”. Doch beste lezer, de aarzeling in mijn stem, hoe licht ook, verraadde mijn onwetendheid. Er klonk in elk geval tussen de achterdocht door een zekere vorm van triomf in de hare. -Hij weet het niet, hoorde ik haar denken. “We zijn vandaag 22 jaar gehuwd” zei ze me. Ik opperde nog dat ik dat ook wel wist maar dat ik haar op het ontiegelijk vroege uur deze ochtend niet wilde wekken en dat ik het als een verrassing wilde houden. Ik wist echter dat dit niet heel overtuigend over kwam.

Het lijkt de meeste mannen wel eens te overkomen, het vergeten van de huwelijks datum. Voor ons, mannen is dat een normale zaak. Contract getekend, punt daar hoeven we niet meer op terug te komen. Voor de echtgenote is het blijkbaar belangrijk deze gebeurtenis jaarlijks te herdenken, zoals de ondertekening van de wapenstilstand jaarlijks gevierd wordt. Een subtiele verwijzing naar hetgeen we jaren geleden beloofd hebben. Juist maar om ons er nog eens even aan te herinneren.

Ik ben die avond toch maar langs de bloemenwinkel gereden en heb een boeketje voor haar meegenomen.

Tot de volgende………………..

Dilemma

Geplaatst 11 februari 2019

Dilema

Als ik het me goed herinner flitste het een maand of twee geleden voor de eerste maal door mijn hoofd. In het begin wilde ik er niet te veel aandacht aan schenken, maar het liet me niet meer los. Niet dat ik ervan wakker lag en toch, bij het inslapen dacht ik eraan en in de ochtend juist na het ontwaken ook. Misschien moest ik er maar eens over schrijven, dacht ik bij mezelf.

Maar ja, als ik het zou opschrijven en publiceren bracht het ook onmiddellijk zoveel verantwoordelijkheid mee. De ene lezer kan het een plaats geven en een ander begint ermee te worstelen zoals ik. De ene lezer vindt er inspiratie in, de ander wordt er depri van. Ik kwam er alleen niet uit. Ten einde raad sprak ik erover met mijn echtgenote. Toen ik haar vroeg of ik er iets zou over schrijven in mijn wekelijkse column keek ze me bedenkelijk aan. “Tja… “zei ze, “het is niet gemakkelijk hé”.

Ik begreep dus dat het ook voor haar niet makkelijk was. Dagen gingen voorbij en ik ging met mijn dilemma naar mijn hoogbejaarde moeder. Ik legde op één van haar heldere momenten de zaak uitvoerig aan haar uit en stelde de belangrijke vraag. Erover schrijven of niet?  “Jongen, jongen toch” antwoordde ze “hoe zou ik je kunnen helpen. Daarbij, ik lees jou stukjes toch niet want mijn bril is versleten en ik vind ze toch maar zever in pakjes.”

Met haar wijze raad op zak en met kwellende gedachten in mijn hoofd reed ik naar huis. Ik stond er dus helemaal alleen voor. Zoveel was nu wel duidelijk. Zittend op een bolder naast het kanaal, overwoog ik de pro’s en de contra’s toen het langzaam begon te dagen.  Voor half februari zou ik een beslissing nemen. Half februari zou ik voor mezelf uitmaken of ik erover schreef of niet. En kijk, opslag waren al mijn demonen verdwenen. Ik werd er vrijwel onmiddellijk veel rustiger onder. Er was eindelijk een einde gekomen aan mijn tantaluskwelling. De langverwachte terugkeer van mijn geestelijk evenwicht was een feit.

Afgelopen week heb ik dus besloten om er niet over te schrijven en nu slaap ik ook veel beter en vooral vaster. En ik hoop dat u, beste lezer, dat nu ook doet. Zo zie je maar, te veel tobben is niet goed.

 

Tot de volgende…….

 

The Letter

Geplaatst 4 februari 2019

Lui

Ik weet niet meer in welk jaar het juist was. Maar het was in de tijd dat “de apen nog spraken en de mensen nog pek scheten” zoals mijn vader steeds plastisch placht te zeggen. Het was de tijd van de zwart-wit TV met 5 posten: BRT, RTBF, Holland 1, Holland 2 en met een beetje geluk als het weer meezat Rijsel, als de antenne op het dak juist stond.

In Antwerpen en daarrond was het de tijd van de Radiodistributie. Je kon je daarop abonneren en dan kreeg je een bakelieten kastje met 2 draaiknoppen aan de muur bevestigd. Eentje om het volume te regelen en één om van zender te veranderen. Je had ongeveer 12 zenders waaruit je kon kiezen. De klank kwam uit een speaker met een houten gelamineerde kast rond. Hij zag eruit als een antieke radio maar zonder zenderkeuze en volumeknoppen.

Mijn ouders hielden toen een boeken- en krantenzaak. Het was in die periode dat ik toevallig tussen de niet verkochte tijdschriften de “LUI” vond. Een blad waarin vrouwen zich in al hun heerlijkheid lieten zien. Terwijl de radiodistributie “The Letter “ van de “ Box Tops” uit de speaker liet knallen, kreeg ik mijn eerste bewuste erectie bij het zien van de blote borsten en behaarde venusheuvels. Ja beste lezers, toen waren de venusheuvels nog weelderig begroeid. De Pavlov-reactie bestaat echt heb ik toen mogen ondervinden. Jarenlang kreeg ik een spontane erectie alleen al bij het horen van The Letter, zelfs zonder “vieze boekjes” in te kijken. Ik hoefde The Box Tops maar te horen en ik had het zitten. Thuis, bij familie, op de kermis in de botsauto’s, aan de schietkraam of in de rups. Het was een kommerloze tijd zonder protestbetogingen en zonder klimaatproblemen. Het was de tijd van The Box Tops.

Toch The Letter nog eens opzetten straks, meer dan 50 jaar later. Niet dat ik het nodig heb, maar je weet maar nooit….

Liefje ?………………

 

Stik-Kapot

Geplaatst 28 januari 2019

stikkapot

4 dagen materniteit, dat vreet aan je.  Jouw eersteling die piepklein is, maar die een massa verantwoordelijkheid vraagt. Het heeft een ongelofelijke impact op het,tot nu toe, vrije leven van de jonge ouders. Geboorte via keizersnede en na 4 dagen mochten ze terug naar huis, steendood, kapot vertelde ze me. Ik herinner me nog de geboorte van mijn oudste. Éen maand te vroeg en geboren via keizersnede. Mijn ex echtgenote werd veroordeeld tot een kleine 10 dagen hospitaal.

Daar stond ik dan 40 jaar geleden als kersverse vader. 10 dagen stress en zorgen. De avond na de geboorte moest ik eerst de drukker op de hoogte brengen van de naam die we mijn oudste hadden toebedeeld, zodat de brave man de kaartjes  tegen de volgende ochtend kon drukken. Nog voor het bezoek aan mijn vrouw die eerste ochtend, even langs de supermarkt om een bak bier, flessen frisdrank, sinaasappelsap, een fles schuimwijn en de  onmisbare chips en nootjes buiten te halen. Koelkastjes waren niet standaard op de materniteit in die barre tijden. Snel werd het kinderbadje dat wel op de kamer aanwezig was gevuld met koud water om zo de drank koel te houden. Het werd een dagelijks dilemma: de kleine een bad geven betekende de drank warm laten worden. Hier moest stevig over nagedacht worden. Ik geef toe dat de kleine meestal wel won.

Het bezoek. Al na de eerste dag stroomde de kamer 2 maal daags vol met familie, vrienden, kennissen, vrienden van vrienden en andere mensen die gewoon een glas kwamen drinken. Als prille vader werd er van mij verwacht telkens mee een toost uit te brengen op het kleine wonder. Tussen 2 bezoek-stonden door moest ik terug naar de drukker om de kaartjes op te halen en terug naar huis om de suikerbonen te gaan halen die ik die ochtend vergeten was. Ik kwam net op tijd in het hospitaal om de volgende bezoekersgolf te verwelkomen en hen en ook mezelf te voorzien van drank. Sinas? Heb je geen appelsap? Neen, sorry niet aan gedacht.

De aangifte. Drie vrije dagen kreeg ik wettelijk, Ja beste lezer u leest het goed, 40 jaar geleden kreeg een jonge vader 3 dagen bevallingsverlof. De tweede dag ging ik vroeg in de ochtend met 2 getuigen naar het gemeentehuis om de kleine spruit te laten inschrijven in het bevolkingsregister. Daarna moesten we dit belangrijke moment in het leven van mijn eersteling even laten bezinken in café De Valk in Lier. Vervolgens snel naar het moederhuis, maar niet zonder eerst even te stoppen bij de supermarkt om toch maar een fles appelsap mee te graaien. Ik was net op tijd terug om de eerste nieuwsgierigen van de dag op te vangen en hen van drank en spijs te voorzien. Na de tweede dag lag de kamer vol met cadeautjes, bloemen, papiertjes platgetrapte chips en nootjes. De witte lakens op het bed van mijn echtgenote stonden vol kleine oranje vingertjes van de chips etende kindertjes die op haar bed rond hadden getuimeld. Er begon ook een verschaalde reuk in de kamer te hangen die ik in café De Valk ook al meende te ruiken. Die avond  restte er mij niets beter dan de auto vol te laden met de gekregen giften en bloemen. De ochtend daarop heb ik dan de geboortekaartjes op de post gedaan, het leeggoed binnen gebracht, nieuw volgoed buiten gesleurd en ben ik op tijd naar de jonge moeder gereden in afwachting van de eerste bezoekers.

Na drie hectische dagen ” mocht ” ik terug gaan werken en kon ik er ook nog zeven avonden lang voor zorgen dat het de stroom bezoekers in het moederhuis aan niets ontbrak.

Ik heb er alle begrip voor dat ze zich steendood voelden. Ik was dat ook.

De fles appelsap heb ik zelf mogen leegdrinken.

Tot de volgende……………..

 

Nazaten

Geplaatst 21 januari 2019

nazaten

Wees geduldig met mij als het niet waar is maar ik meen eens ergens gelezen te hebben dat over het algemeen, in weerwil van wat altijd aangenomen werd, de vrouwelijke bloedlijn bepalend zou zijn voor de voortzetting van het geslacht. Onze voorouders die er nogal een machocultuur op nahielden zouden dit niet graag gehoord hebben. En ook nu nog, in deze moderne tijden, zijn er mensen die geloven dat het mannelijke zaad heilig is omdat het wit ziet. In de bijbel wordt er eveneens op gealludeerd in de passage dat Onan zijn zaad niet nodeloos mocht verspillen door het op de grond de laten vloeien. (Voor de intelligentsia: Genesis 38: 8-10)

Doorheen de eeuwen werd dus blindelings aangenomen dat er een jongen nodig was om het geslacht voort te zetten. Ook in de hedendaagse koningshuizen wordt de macho-eer gestreeld bij de geboorte van een mannelijke erfgenaam. Blijkt nu dat deze gedachtegang niet helemaal correct is. Toch zijn er in onze huidige tijd ook nog mannen die ervan overtuigd zijn dat alleen mannelijke erfgenamen hun bloedlijn kunnen voortzetten. Een verkeerde veronderstelling naar ik onlangs las in de Libelle, Dag Allemaal of een ander wetenschappelijk magazine, ik lees immers niets anders, maar ik kan alsnog verkeerd zijn. Ja beste lezer ook ik kan af en toe wel eens dwalen.

Verleden vrijdag heeft mijn dochter in het verre Ierland een dochtertje op de wereld gezet. Dit vernam ik na een licht emotioneel getint telefoontje van mijn schoonzoon; kersverse en trotse vader van “Teagan”. Zo heet het wichtje. We noemen haar dan ook Teagan. (Ik kon het niet laten het onderscheid tussen noemen en heten even in de verf te zetten voor de jeugdige lezers). Mijn dochter die op een ingetogen stille manier de taak op zich had genomen om de eilandbewoners van nieuw bloed te voorzien is dus onstuitbaar begonnen, om als een van mijn nazaten, het Ierse eiland op een vrouwelijke en zachte maar besliste manier te veroveren. Teagan is mijn kleine soldaatje dat helemaal klaar is om samen met haar moeder de Ierse harten in te palmen.

Zo is het.

Daarbij ik heb een hekel aan dat Macho gedoe.

Tot de volgende

 

Sorry

Geplaatst 14 januari 2019

sorry

Het lijkt wel of excuses aanbieden een nieuwe hype is geworden. Sorry zeggen is blijkbaar weer in. Maar te dikwijls sorry zeggen doet af aan de geloofwaardigheid en aan de draagkracht van het woord zelf. De intentie vervaagt en in sommige gevallen dient het als een doekje voor het bloeden. Zelfs als dat bloed al lang gestold is, de wond geheeld en er alleen nog een litteken overblijft. Verleden week heeft de Duitse regering bij monde van Mevrouw Merkel zich verontschuldigd bij de Grieken voor de behandeling die ze ondergaan hadden tijdens de oorlog.

Sta me toe even in te zoemen op dit gebeuren. De huidige Duitse regering biedt zijn excuses aan voor hetgeen het Griekse volk pakweg 75 jaar geleden heeft meegemaakt. Het lijkt er dus sterk op dat een minister van een generatie die zelf niets misdaan heeft, zijn excuses aanbiedt in naam van iemand die er niet meer is maar die wel iets op zijn kerfstok had, aan iemand die er waarschijnlijk toen nog niet was en het ook zelf niet meegemaakt heeft

Ik had me juist even in mijn luie stoel gezet om dit ethisch en psychologisch dilemma te overpeinzen toen de bel ging.

Er stond een Nederlander voor de deur met een assortiment kaas en een bus karnemelk. Hij wist dat ik een tot in Amerika bekend column schrijver was en kwam uit hoofde van het Nederlandse volk zijn excuses aanbieden voor de dingen die de Hollanders tijdens de regering van Willem II tussen 1814 en 1830 met mijn voorvaderen hadden uitgespookt.

Ik zat nog maar net terug neer en er werd opnieuw met aandrang op de belknop gedrukt. Een deftige, in kostuum gestoken fransman kwam mij, samen met een fles bordeaux, de excuses aanbieden van de regering Macron voor de baldadigheden van Napoleon. Toen ik hem een uurtje en 3/4 liter goede bordeaux later terug buitenliet zijn we elkaar broederlijk in de armen gevallen. Alles was vergeten en vergeven.

Ik had mijn deur nog niet gesloten toen er een man in Tiroler kostuum de hoek omkwam zwaaiend met een bosje Edelweiss.  Hij stond erop dat ik zijn excuses aanvaarde voor hetgeen de Habsburgers ons aangedaan hadden. Maar toen hij mij absoluut op een lied met veel gejodel wilde trakteren heb ik hem beleefd maar gedecideerd de deur gewezen.

Terwijl ik voordeur wilde sluiten zag ik nog net hoe een stelletje dronken Spanjaarden met veel lawaai de straat in gezwaaid kwam. Ik heb snel mijn deur op slot gedraaid, de lichten uitgedaan en de bel afgezet.  Ik had even mijn bekomst van al deze verontschuldigingen. Trop is te veel zou wijlen Vanden Boeynants (minister van staat 1969) destijds gezegd hebben.

Toen kwam de echtgenote mij wakker maken om te zeggen dat er een of andere Italiaan met een fles Chianti en een doosje echte truffels aan de deur stond die mij dringend wilde spreken. Die heb ik dan maar binnen gelaten. De Romeinen hebben tenslotte ook nog iets goed te maken met ons.

Sorry voor de lengte van deze column.

Tot de volgende………..

 

We Hebben Het Weer Gehad

Geplaatst 7 januari 2019

2019

Het was weer leuk de voorbije weken. Voor de meeste mensen was het peis en vree.  Zelfs de gele hesjes hielden het een beetje rustiger tijdens de feestdagen. Er waren er ook aanzienlijk minder, de familieplicht roept, weet je. Je wordt verwacht aan de dis met ooms en tantes tijdens de kerst en dan kun je moeilijk tijd vrijmaken om de politie te gaan bekogelen met alles wat er los en vast zit. In deze gedragen sfeer van zaligheid komt het ook niet goed over om de boel kort en klein te slagen en elkaars gezicht te vertimmeren.

In Molenbeek werd echter de traditie voortgezet en hielden de rijkelijk van zuiders bloed voorziene jongeren hun jaarlijkse Nieuwjaars – veldslag met de politie. De burgemeester van Molenbeek scheen de jaarlijkse feestelijkheden vergeten te zijn want ze was op verlof in het buitenland. Een veilige vrijhaven, of misschien waren ze haar vergeten uit te nodigen, waaruit blijkt dat er opvoedkundig nog wel iets aan die jongeren verbeterd kan worden. Niet getreurd ze hebben nu al gezegd dat het spektakel volgend jaar nog straffer zal worden. Een hint voor de burgermoeder van Molenbeek om volgend jaar niet op wintersport te gaan  maar mee te vieren in haar gemeente.

We hebben ze weer gehad. De obligatoire nieuwjaarswensen van geluk, goede gezondheid, succes en dat we de lotto mogen winnen. En vooral een goede gezondheid. Ik beken, ik heb dapper meegedaan in het rondstrooien van clichés. Ik heb zodanig mijn best gedaan dat ik er mijn buik van vol heb. Er kan haast geen gelukkig 2019 meer bij. Ik wil het de eerstvolgende 11 maanden ook niet meer horen.

Wel wens ik dat jullie allen ontzettend veel zullen lachen in 2019. Want lachen is gezond, lachen doe je samen. Immers als je alleen lacht komt dat redelijk dwaas over. En mensen die samen lachen zullen elkaar niet op het gezicht slaan. En als je samen lacht ben je samen gelukkig. En samen gelukkig zijn is vrede. Want als je samen lacht begrijp je elkaar. En daar draait het om.

Tot de volgende…………..